با من قدم بزن
در ازدحامِ غربت این شهر سوت و کور
در این فضایِ ترس
حجمِ بدونِ نور
با من قدم بزن
بگذار شانه هام
همپایِ شانه هات
این کوچه هایِ خلوتِ غم را گذر کند
بگذار ابرِ چشم
گاها بدونِ مکتث
باران شود، ببارد و بی وقفه تَر کند
می ترسم از سکوت
از این مرورِ سرد
از بغض و رنج و درد
از اینکه زندگی ، با من چه ها نکرد
با من قدم بزن
شاید کنار تو
این کوچه هایِ خلوتِ غم ها به سر شود
شاید سحر شود
ای جان
دورتون بگردم
تمام خوبی ها از خودتونه
باعث سعادت بنده س هم کلامی با شما و باقی دوستان
بی شک خودم بهتون نیاز دارم و اینکه توی این جمع هستم خیلی خیلی باعث تغییر روحیه م شده
مانا باشید مهربون جان
توی دنیا فقط تویی اصلا
روی زخمم نمک نمی پاشی
اتفاقات خوب یعنی تو
تا تهِ قصه پیش من باشی
“دلبسته به یک ثانیه دیدار تو بودم”
یک عمر پر از حسرت و اصرار تو بودم
یک لحظه تو را دیدم و عاشق شدم آن سان
اندازه ی یک عمر وفادار تو بودم
دل دادم و دل بردی و دل بسته شدم سخت
یک عمر ندانسته گرفتار تو بودم
با بغض گلو ، چشم پر از اشک و دلی خون
مجبور به تکذیب تو ، انکار تو بودم
ای کاش شبی تا سحر آرام و سبک بال
در وسعت آغوشِ تو سرشار تو بودم
افسوس ندیدی که غزل پشت غزل ، مست
هر لحظه فقط در تب تکرار تو بودم
احساسِ “غزل بانوییم” راویِ غم شد
آن لحظه که من شاعر اشعار تو بودم
محتاج آغوش توام ، گاها بیا پیشم
در خود بگیر این پیکرِ لبریزِ تشویشم
از لحظه ی سخت جدایی تا همین حالا
بی وقفه بر چشمان زیبایت می اندیشم
ای جان
نظر لطف شماست
فرستادم برایت بوسه ، ای یار
به روی نرمی لبهات بگذار
یکی دیگر برایت می فرستم
ولی این را درون دل نگه دار
تا صحبت از نام تو باشد حال من خوب است
آرامِ جان ، این حس زیبا را نگیر از من
تنها به قدر بوسه ای آغوش را وا کن
زیباترین تصویر دنیا را نگیر از من
پرواز در آغوشِ آرامِ تو زیباست
آغوشِ تو اندازه ی یک آسمان است
ای تو پناهِ لحظه های بی پناهیم
آغوشِ تو زیباترین جای جهان است
وقتی به لبهای شما لبخند می بینم
انگار دنیا با غمش ،ناچیزِ ناچیز است
سردِ زمستانم ولی اعجاز یعنی این
لبخندتان یادآور پایان پاییز است
"در هوایت بیقرارم روز و شب"
هیچ آرامش ندارم روز و شب
از درون پاییزم و لبریز غم
ظاهراً ابر بهارم روز و شب
خوب می دانم که باید عین ابر
هی ببارم هی ببارم روز و شب
لحظه ای با دیدنت عاشق شدم
بر غمت عمری دچارم روز و شب
بی خداحافظ گذر کردی ز من
من ولی چشم انتظارم روز و شب
خیره ام بر راه با چشمان خیس
لحظه ها را می شمارم روز و شب
می شود از خوابِ غم بر خیزم و
حس کنم هستی کنارم روز و شب؟
من پر از تنهایی و دلواپسی
گریه کردن بوده کارم روز و شب
با "غزل بانو" شدن ، از حسِ درد
سخت در حال فرارم روز و شب
