فهم نوشت ۲

امروز در حین عکس گرفتن از جزوه ام دستم به اشتباه روی دوربین جلو خورد. با خودم فکر کردم که به یاد نمی آورم آخرین بار کی از آن استفاده کردم تقریبا همه ی عکس هایم را با برنامه های ادیت عکس میگرفتم . به خودم نگاه کردم صورت رنگ پریده و زیر چشم گود با لب هایی که بخاطر خوردن لبو قرمز شده بود چهره ام را خنده دار کرده بود این تضاد وسوسه ام کرد که از خودم عکس بگیرم . وقتی به عکسم نگاه کردم زمزمه ای در درونم با سماجت می گفت لعنت به همه ی فیلترهایی که به ما باوراندند تنها با نقاب زدن زیبا و خواستنی هستیم .نقاب زدیم به صورتمان به بدنمان به قلبمان به روحمان و اجازه دادیم این نقاب ها با چاقوی فریبکاری روحمان را سلاخی کنند و دردش را به جان خریدیم. اجازه دادیم روحمان زیر این نقاب ها خونریزی کند ولی دیگران به درون مان به خودمان به اصلمان راه پیدا نکنند بعد از این افکار از خود گول خورده ام بدم آمد. برای کم کردن احساس حماقتم آن عکس را در اینستاگرام آپلود کردم با کپشن به وقت خودم بودن. لعنتی اولین کامنت قلب زرد او به من جرئت داد تا همه ی آن برنامه های فریبکار را از گوشیم پاک کنم به خودم در آینه نگاه کردم شاید برایتان خنده دار باشد اما آن لحظه به رنگ پریدگی زیر چشمانم که حاکی از دوران شب بیداری ها و تسلیم نشدن ها بود عشق ورزیدم