دوستان میخوام زندگیمو براتون تعریف کنم خیلی سختی کشیدم و واقعا کسی رو ندارم
من سال ۸۹ وارد دانشگاه شدم یه پسری ازم خوشش اومد همش اصرار که میخوام باهات اشنا شم ولی چون من با هیچ پسری نبودم میترسیدم اون استاد هارو واسطه میکرد من بهش گفتم نه و همش تو کلاس خون دماغ میشد گذشت بعد یه سال من راضی شدم بشنوم حرفاشو
خب
خوب عزیزم
خب ادامه بده
خیلی اصرار کرد که من فقط میخوام باهات ازدواج کنم خدایی ادم دوست پسر بازی هم نبود ما باهم حرف زدیم مادرشم یه سال بود فوت کرده بود اوایل خیلی خوب بود تا یه ماه بعد اون شروع کرد به تهمت توهین و هزار جور بداخلاقی
خب
وای خب
من همش میگفتم اشکالی نداره خوب میشه میگذره هر بار میگف برو سراغ زندگیت من کار نمیکنم تو صاحب زندگی بشی من نمیخوامت ولی منم هزار جور محبت میکردم براش کادو میگرفتم حتی جزوه هاشم من کپی میگرفتم حتی بعضی مواقع پول هم ازم میگرقت ما ۷ سال اینجوری ادامه دادیم منو از همه پنهون میکرد اصلا نمیذاشت خانوادش از وجود من باخبر بشن خواهرش میدونست به اونم گفته بود
که ما تموم کردیم تا اینکه یک سال پیش بهم گف تموم کنیم نمیخوام تو جلوی پیشرفت منو گرفتی و من واقعا تصمیم گرفتم تموم کنم و باهاش تموم کردم اون زنگ زد اصرار به خانوادم که من دختر شما رو میکشم ولی من تسلیم نشدم گفتم نه
باهاش تموم کردم و گذشت یه پسری همشهریم بود یکی از پسرای فامیل رو واسطه کرد که به فلانی بگو با من ازدواج کنه حتی رفته بود با مادر اون پسر که فامیلمون بود حرف زده بود که اره خانوادم میدونن من اونو میخوام اون خانوم اومد به خانوادم گف ولی خانوادم به خاطر خواهر بزرگم ردش کرد
خب
ومن هم میخونم....بچکون...
عزیزم بزار دیگه
ولی اون اقا دست بردار نبود همش به فامیلمون اصرار که دوسش دارم نمیتونم فراموشش کنم بالاخره شماره منو گرف منم راست و حسینی بهش گفتم یه پسری بوده زندگیم از طرفی خود اون پسره یه نشون کرده ای داشته تو زندگیش اما بعد دو ماه ارتباط که من گفتم پسره سرد شد
