سال ها پیش زمانی که پایم را در کوچه ی دانشگاه گذاشتم نردبانی بلند قامت را دیدم شاید قدش یه متر از من بلند تر بود مردم با تعجب او را نگاه می کردن و به زور لبخندی که بیش تر لب هایشان کش می امد می زدند اما نردبان بیخیال بود گاهی وقتها می دیدم قلبش می شکند اما هیچ نمی گفت همیشه می خندید خنده های پر دردش را احساس می کردم گاهی اینقدر بابت نردبان ناراحت می شدم که خیره به افرادی که او را با ترحم نگاه می کرند می شدم تا از رو بروند.
اما جالب ترین انهامیشا بود دختر خجالتی که .. به هیچ کس نگاه نمی کرد اما آن چند روز خیره خیره به نردبان نگاه می کرد گمان می کردم عاشقش شده است چون هرگاه مرا دست در دست نردبان می دید اشک در چشمانش جمع شد راستش هیچ وقت از نردبان نپرسیدم اسمت چیست من هم مثله همه به خاطر قد بلندش او را نردبان صدا می زدم بین خودمان بماند اما نردبان از همان اول هم نمیتوانست درست راه برود همیشه مجبور بودم او را هل دهم و یا دنبال خودم بکشانم او خانه هم نداشت چون شب ها را می دیدم که در دانشگاه می خوابد رو به نردبان گفتم:هی امم اسمت ؟؟چیه نردبان فقط برو بر مرا نگاه می کرد اگر زبانش را نمی دیدم گمان می کردم لال است همیشه من برایش حرف می زدم ,دردل می کردم, همیشه من او را به صرف شام دعوت می کردم و همیشه من..........
این بار هم مثله همیشه من ادامه دادم نظرت راجب اسم نوید چیه ؟؟ هومم خوبه دوسش داری ؟؟
باز هم با سکوت جوابم را داداز دستش کلافه شدم تا کی قرار بود( همیشه من ) بودن ادامه پیدا کند همین طور که به سمت اتومبیلم میرفتم رو به نوید گفتم : امشب رو همین جا بخواب تا زمانی که تصمیم نگیری درست شی شبها هم همین جا می مونی
و پایم را روی گاز, بدون توجه به نگاه خیره ی او گذاشتم.
روز بعد برف کل خیابان را بسته بود نگرانش شدم بعد از چند ساعت تاخیر که به دانشگاه رسیدم کل دانشگاه را دنبالش گشتم اما گویا اب شده بود و رفته بود توی زمین .
همان روز از بچه شنیدم که به هم می گفتند دیشب هیزم مشتی تمام شده بود پیر مرد تا صبح یخ می زد اگر.......
چند روزی گذشت دیگر نردبان با من نبود اما نگاه ترحم انگیز بچه ها هنوز احساس می کردم .
نظرتون؟؟
