محفل شعر

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد تابستان از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی ....

اگرآن ترک شیرازی به دست آرددل مارا

به خال هندویش بخشم سمرقندوبخارا را

و

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا این زودترمیخواستی حالاچرا

مرگ در قاموس ما از بی وفایی بهتر است

در قفس با دوست مردن از رهایی بهتر است

قصه ی فرهاد دنیا را گرفت ای پادشاه

دل بدست اوردن از کشور گشایی بهتر است..

وقتی تو اولین عشق شکست خوردم دست به نوشتن زدم

ببخشید اگه قافیه عروض درستی نداره

مینویسم باران

تا به تصویر کشی خیسی چشمانم را

مینویسم عاجز

تاکه شاید بگیری تو دستمانم را

میکشم پنجره ای

تاکه دنیای خیالی مرا درک کنی

جاده هارا همگی پاک کنم

تا نه شاید که افکار مرا ترک کنی

میکشم شاپرکی متبلور از تو

مثل رویاهایم

مینویسم باهم

گرچه هیچ گاه نبودی و هنوز تنهایم

خطی کشید روی تمام سوال ها

تعریف ها معادله ها احتمال ها

خطی کشید روی تساوی عقل و عشق

خطی دگر به قائده ها و مثال ها

خطی دگر کشید به قانون خویشتن

قانون لحظه ها و زمان ها و سال ها

از خود کشید دست و به خود نیز خط کشید

خطی به روی دفتر خط ها و خال ها

خط ها به هم رسید و به یک جمله ختم شد

با عشق ممکن است تمام محال ها

این شعر فروغ هم عالیه

دگرم آرزوی عشقی نیست

بی دلان را چه آرزو باشد

دل اگر بود باز مینالید

که هنوز هم نظر بر او باشد

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی

که به کوی می فروشان دو هزار جم به جامی

شدهام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم

که به همت عزیزان برسم به نیک نامی

به کجا برم شکایت به که گویم این حکایت

که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ...

در خلوت من یاد تو ای یار گذر کرد

یادی که مرا منتظر و خیره به در کرد

دل رفت پی موی پریشان تو و باز

با شانه به مویت همه ی شهر خبر کرد

دامان تو را آه جگرسوز بگیرد

آن آه که از آن دل سنگ تو حذر کرد

نازم به دو چشمم که مرا در شب دوری

با اشک چنین صاحب این در و گهر کرد

عاشق، دل من بوده که جز یار ندیده

این دل که همه عمر در این واقعه سر کرد

تا همدم خود سازی ام ای دلبر زیبا

چشمان تو بر این دل آشفته نظر کرد

"نوری" به هوای تو ز بس غرق غزل شد

با یاد تو ای یار، شب خویش سحر کرد

قربونت عزیزم 😅❤️