کد خدایی که گمان کرده خدای ده ماست
کد خدا نیست ، خدا نیست ، بلای ده ماست
کارم ز خودکامی به بدنامی کشید اخر
کجا پنهان ماند ان رازی کزو سازند محفل ها
من عاشق شعر سیب از حمید مصدقم
*تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت
به حباب لب یک رود قسم
و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت
غصه هم خواهد رفت
آنچنان که فقط خاطره ای خواهد ماند
لحظه ها عریانند بر تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز...
بی تو یک لحظه رمق دردل و درجانم نیست...
بیقرارم نکنی طاقت هجرانم نیست...
بی تو با قافله ی غصه و غمها چه کنم؟
تار و پودم تو بگو با دل تنها چه کنم؟!
از کجا امده ام امدنم بهر چه بود
به کجا میروم اخر ننمایی وطنم
نکند فکر کنی در دل من یاد تو نیست
گوش کن نبض دلم زمزمه اش با تو یکیست
جز من اگرت عاشق و شیداست ، بگو
ور میل دلت به جانب ماست ، بگو
ور هیچ مرا در دل تو جاست ، بگو
گر هست بگو ، نیست بگو ، راست بگو
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
38 ثانیه پیش
42 ثانیه پیش
43 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز