من اتفاقا مثل شما هفت سال میشناختم و دوست بودم باهاش و بعد ازدواج کردیم و خدارو شکر گوش شیطون کر خیلی راضیم و برعکس خیلیا وقتی رفتیم زیر سقف از چیزی که فکر میکردم بهتر بود. اتفاقا من به همه میگم قبلش دوست باشید اما چند شرط داره که خودمم رعایت کردم:
1- عشق بر اساس شناخت باشه نه هیجان (برا خودم این بود)
2- طرفتون رو همون اول سعی کنید بشناسید اگر همون اول فکر میکنید بداخلاق یا عصبیه یا بیخیال بشید یا برا ازدواج فکر نکنید
3- درگیر روابط جسمی نشید
4- برعکس همه من میگم هرچه دیدارهای حضوری کمتر بهتر. البته نه اینکه اصلا نباشه...نه. اما مثلا چندهفته یه بار ماکه دور بودیم چندماه یه بار. اما وجود دیدار حضوری برای شناخت خیلی لازمه. ولی زیادش باعث وابستگی بیخودی میشه
5- در حین رابطه هر خواستگاری داشتین بهش فکر کنید نیازی هم نیست به دوستتون بگید... تا وقتی بله نگفتید ازادید برا انتخاب