غزلبانو #

تا صحبت از نام تو باشد حال من خوب است 

آرامِ جان این حس زیبا را نگیر از من 

تنها به قدر بوسه ای آغوش را وا کن 

زیباترین تصویر دنیا را نگیر از من

غزلبانو#  

ناگهان دیدمت دام لرزید 

بغض کالم دوباره سر وا کرد

آه از این لحظه ی پر از تشویش 

آه از این لحظه ی سراسر درد

غزلبانو#  

درد یعنی کنار من باشی

فکر تو پیش دیگری باشد 

دست هایم میان دستانت

در دلت یار بهتری باشد 

غزلبانو#  

نفس می کشم در هوای تو ای عشق

هوایی که باران شد و باورم کرد

کمی در تو جاری شدم ، جان گرفتم

هوایت نفس داد و شاعر ترم کرد 

غزلبانو#  

هوا را هی نفس پشت نفس ، با درد می گیرم

زمستان را از این حجم از هوای سرد می گیرم

تنفس مشکل و حسی برای زنده بودن نیست

و مرگِ خویش را اینگونه دستاورد می گیرم 

غزلبانو#  

دوستم داری و در من عشق جاری می کنی 

لحظه هایم را چنان زیبا، بهاری می کنی 

گاه من یک بوسه از لبهای زیبا خواستم 

من نمی دانم چرا ناسازگاری می کنی 

غزلبانو#  

تو رفته ای ز ف‌ال من

ز روز من ، ز سال من

شدی تو بی خیالِ من

و بی خیالِ حال من

هنوز عاشقم تو را

غزلبانو#  

معنی فاصله این است “ندارم او را”

سخت محتاجم و عمری است خمارم او را

بغض کردم همه ی عمر ، گلویم تلخ است

باید اینگونه ، از این لحظه ببارم او‌ را

غزلبانو#  

وقت است که بنشینم و از غم بنویسم

از عشق، از این وسعت مبهم بنویسم

 وقت است که آغاز کنم مرثیه‌ای را

تا آنچه که بگذشت به قلبم بنویسم

 چون عصر غم‌انگیز و غم‌آلوده‌ی پاییز

ابری شوم هر لحظه و نم‌نم بنویسم

 هی فکر کنم پیش منی بعد کنارت

بنشینم و از درد مجسم بنویسم

 آرام تو زخم جگرم را بشماری

من قافیه تا قافیه مرهم بنویسم

 از اول شب تا خودِ آرامِ سحرگاه

هم‌پای تو هم گریه کنم، هم بنویسم

 دوری زِ من و دلخوشم اینجا که خیالت

موجب شده اینگونه مصمم بنویسم

 یک روز اگر یاد تو در قصه نباشد

باید که از این مرگ مسلم بنویسم

 تکرار تو زیباست ولی موجب درد است

فرصت بده تا از تو دمادم بنویسم

 در این غزلم تا که هوایی نشوم باز

مجبور شدم نام تو را کم بنویسم

غزلبانو#  

زندگی چیست، پر از درد برای من و تو

سرد و بارانی و تار است هوای من و تو 

روزگاری است که با غصه و غم ساخته ایم

اندکی صبر ، بزرگ است خدای من و تو

عشق و عاشق شدن و دلبری و مفتونی 

شد گناهی که نوشتند به پای من و تو...

غزلبانو#