غزلبانو #

گاهی پر از شعری ولی حسِ سرودن نیست

گاهی قفس باز است و میل پر گشودن نیست

من تازه فهمیدم که دنیا با چنین وسعت

حتا برایم گوشه ای هم جای بودن نیست

غزلبانو#  

واژه کردم تمام خودم را ، تا نوشتم غزلواره از درد

این چه شعر غم آلوده ای شد، آه از این غم که در باورم بود

غزلبانو#  

دلم گرفته که دیگر هوا بهاری نیست

خبر ز بوی گل و نغمه ی قناری نیست

دلم خوش است که در شب ستاره می روید

و بی خبر ، که در این شب ستاره جاری نیست

غزلبانو#  

تنم تبدار و دل بیمار و روح و جان من خسته

همه از حاصلِ خاکی است کان ها بر سرم کردند

غزلبانو#  

تا تو اینجا کنار من باشی، بی خیالِ هر آنچه بود و گذشت

بی خیالم چرا که با تو رفیق، عشق یک اتفاق مطلوب است 

غزلبانو#  

من از تمامیِ دردم به ماه می گویم

که ماه، سنگ صبورِ غمِ مگویِ من است

غزلبانو#  

دل دادم و دل بردی و دل بسته شدم ، سخت 

یک عمر ندانسته گرفتار تو بودم 

غزلبانو#  

از آن شبی که ماهِ شبِ شعر من شدی 

نام مرا به عشق تو یلدا گذاشتند

غزلبانو#  

من بی سر و سامانم و کاشانه ندارم

شبگردم و در راهم و یک خانه ندارم

شمعی شده ام در شب تاریک زمانه

افسوس و صد افسوس که پروانه ندارم

غزلبانو#  

من عاشق اینم که صدایت بزنم، بعد 

تو با همه ی مشغله پاسخ بدهی : جان
غزلبانو#