غزلبانو #

می خواستم درمان شود درد مرا اما 

او خود دلیل دردهای بیشمارم بود 

من فکر می کردم پناهم می شود افسوس 

عشقش دقیقا ترسِ تلخِ روزگارم بود

غزلبانو#  

درد است 

باران ببارد 

و من 

با چتر قدم بزنم 

و خیالم جمع باشد 

که هیچ تر شدنِ دو نفره ای اتفاق نمی افتد …

غزلبانو#  

هوای گریه دارم، بغض از من

فقط یک شانه ی مردانه از تو

رها در گرمیِ آغوشت از من

پناه این دل دیوانه از تو

غزلبانو#  

آتشی افتاده در جانم ، مرا نابود کرد 

بغضِ پشت چشم گریانم مرا نابود کرد 

هیچ کس سنگ صبورم در شب غم ها نشد 

دردهای تلخ و پنهانم مرا نابود کرد

غزلبانو#  

رفتی نماندی ، زندگی یک درد ممتد شد 

کم کم شب آمد حال من آشوب شد بد شد

غزلبانو#  

از روی لبم خنده و لبخند گرفتی 

از سفره ی شیرین دلم قند گرفتی

بعد از تو ، همه زندگیم سخت فرو ریخت 

انگار دل از کوه دماوند گرفتی

غزلبانو#  

رفتنت تلخ ترین حادثه ی عمرم بود 

غمِ این حادثه اینگونه زمین گیرم کرد

غزلبانو#  

آرومِ جونِ این دلِ بی تاب 
من بی تو می میرم نمی مونم
اره خدا هم اینو میدونه
با رفتنت داغونِ داغونم

غزلبانو#  

این روزها بر چشم ها هم اعتمادی نیست

دیگر به حرف و ظاهرت هم اعتقادی نیست

گفتی برو تا آخرش من پشت تو هستم

اصلا خبر از قول هایی را که دادی نیست

غزلبانو#  

وقتی که زدم قید همه حرف و حواشی

گفتم که تو هم تا تهِ این حادثه باشی

من مرد سفر خواسته بودم، نه شبیه­ ت

دائم پیِ درجا زدن و عیب­ تراشی

سخت است ببینم عوضِ مرهم و دارو

این‌گونه نمک بر جگر زخم بپاشی

یک لحظه سپردم دل خود را به تو افسوس

یک عمر منم با دل خون و متلاشی

از من فقط احساس غزل مانده، مبادا

آئینه‌ی احساس مرا هم بخراشی

در حسرت روی تو"غزل­بانوی"تنها

هی خیره به راه است، چه بیهوده تلاشی

غزلبانو#