غزلبانو #

رسیدنم به تو یک اشتباه مطلق بود 

ز راهِ آمده اما چگونه برگردم 

غزلبانو#  

من 

اینجا

در حجم سنگینی از تنهایی

دور خودم خط کشیده ام

بی اعتنا به تمام آنهایی که کنارم هستند

بی اعتنا به همان هایی که وجودشان تنهاترم می کنند 

در چارچوب خودم زندگی می کنم 

بوسه 

آغوش

لبخند

کلام 

اینها محال های زندگی منند 

اما نه 

در دنیای من هیچ محالی وجود ندارد 

با تو 

تمام محال های من ، ممکن خواهد شد 

غزلبانو#  

چالش‌شعر#  

ببخشید دوستان ، این شعر رو همین الان و بدون هیچگونه تمرکز نوشتم ، اگه به دلتون ننشست منو ببخشید ، واقعا با این شرایط جسمی م ، امکان نوشتن بهتر از این برام مقدور نبود 

“شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست “
علت فکر و ذکر من ، چهره ی بی مثال توست
حس تغزل منی، ذکر توکل منی
نام تفال منی ، آخر حرف ، فال توست
کاش تو یار من شوی ، دار و ندار من شوی
کاش قرار من شوی، این همه اش محال توست
نام تو شد کلام من ، عطر تو در مشام من
بی تو همه حرام من ، جان بدهم حلال توست
شعر مرا بهانه ای ، مطلع عاشقانه ای
هر غزلم نشانه ای ، از همه شرح حال توست
شعر رسیده آخرش، شاعر و دیده ی ترش
بیت به بیت دفترش، حسرتی از وصال توست

غزلبانو#  

گاهی پر از شعری ولی حس سرودن نیست 

گاهی قفس باز است و میل پر گشودن نیست 

من تازه فهمیدم که دنیا با همین وسعت 

حتی برایم گوشه ای هم جای بودن نیست 

😔😔😔😔

غزلبانو#  

چالش‌شعر#  

با عرض معذرت به دلیل تاخیر در پست نمودن شعر چالش روز گذشته 

“هوا خواه توام جانا و‌ میدانم که میدانی”
و می دانم که تا آخر، به پای عشق می مانی
اگر گاهی پر از دردم، ز دنیا گاه دلسردم
به دنبال تو می گردم، که تو بر غصه پایانی
تویی آرامِ جان دل، تویی عشق نهان دل
نوشتم از زبان دل ، که هم دینی هم ایمانی
شب سرد زمستان شد، هوا تکرار باران شد
نمی ترسم که طوفان شد، بهاری در زمستانی
مرا در خویش مهمان کن ، تنم را بوسه باران کن
دل من را غزل خوان کن ، عجب شوری است مهمانی
چنین در انتظارت من ، پر از آغوش و بوسیدن
بیایی بر لبم گاهاً، گلی از بوسه بنشانی
اگرچه عشق غمگین است، کنارت درد شیرین است
تمامِ حرفِ من‌ این است ، تو خود دردی و درمانی
“غزل بانوت” می مانم، برایت شعر میخوانم
از این حسِّ فراوانم، شده این شعر عرفانی

غزلبانو#  

چالش‌شعر#  

“ز دستم بر نمی خیزد، که یک دم بی تو بنشینم”
به هر جا چشم میدوزم، بجز رویت نمی بینم
تو دنیایم شدی، وقتی ، نگاهم در نگاهت شد
شدی از آن زمان پایانِ احساسات غمگینم
شروع قصه ام بودی، بمان تا آخرش با من
که من با بودنت بر آخر این قصه خوش بینم
در اوج درد و دلسردی ، به لب لبخند آوردی
چه زیبا با وجودت داده ای بر درد ، تسکینم
“غزل بانو” مرا نامیدی از آن لحظه تا اکنون
برایت از شبِ شعر و غزل مهتاب می چینم

غزلبانو#  

تو‌ بی حدترین آرزوی منی 

تو شیرینی گفتگوی منی 

به هر لحظه وا می شود چشم من 

و میبینمت روبروی منی 

غزلبانو#  

عطر وجودت در میان شعرهایم 

پیچیده و لبریز باران شد هوایم 

طعم بهار و عاشقی جاری است در من

تو آمدی و عشق آوردی برایم 

غزلبانو#  

بر لبانم نام تو ، تکرار میگردد مدام

عشق تو در هر نفس اقرار میگردد مدام 

روی تو خورشید تابان ، گر نباشی در برم

شب به جای خویش، روزم تار می گردد مدام

غزلبانو#  

ای وجودت همه آرامشِ من 

بودنت مایه ی آسایش من 

شده ای در همه حال و همه عمر

اول و آخر هر خواهش من 

غزلبانو#