استرس من با تو چه می‌کند، کودکم؟!

نینی سایت: چند روزی است دلم شور می‌زند، استرس دارم  و زود از دست همه عصبی می‌شوم و نمی‌توانم جلوی اشک‌های بی‌اختیارم را بگیرم. دوست ندارم ضعیف باشم، اما انگار گاهی دست خود آدم نیست. می‌دانم که آرامش بهترین هدیه هر مادری به فرزندش است؛ چون دوست دارم سالم به دنیا بیایی و خندان باشی. استرس بیشتر از هر چیز روی تمرکزم تاثیر گذاشته است، نمی‌توانم روی نقطه روشنی متمرکز شوم. روی نقطه روشنی که بتوانم ببینمت و بغلت کنم. انگار ناراحتی همه فکرهای خوب را می‌تاراند و دور می‌کند. مادر می‌گوید زنان باردار، زود رنج می‌شوند و زود به زود دل‌شان می‌شکند. خود به خود اختیار خیلی چیزها از دستم خارج شده و انگار خودم برای خودم تصمیم نمی‌گیرم. دکتر می‌گوید با فکر به چیزای خوب و آینده روشن تو استرس را از خودم دور کنم چون این استرس و عصبانیت روی جسم و روح تو، تاثیر می‌گذارد. هنوز باورم نمی شود از عهده این کار بزرگ بربیایم؛ مادر شدن! کاری از دستم ساخته نیست به جز انتظار کشیدن، و مدیریت استرس. دکترم می‌گوید: «باید در جایی که مدام جلوی دیدت  قرار دارد، بنویسی مادر استرس‌ات من را نابود می‌کند!» و این جمله را به عنوان اولین جمله، از تو که درون شکمم هستی بپذیرم. دکتر می‌گوید که همه این مشکلات از آنجا ناشی می‌شود که وقتی مادر دچار استرس می‌شود، چند مکانیسم مختلف و پیچیده در بدنش به کار می‌افتد که همه آنها از مغز دستور می‌گیرند تا با ترشح هورمون‌های مختلف بدن را برای مقابله با استرس آماده کنند. حجم بالای هورمون‌های استرس، گرفتگی عضلات مختلف بدن، افزایش فشارخون و ضربان قلب و ماندن من در این حالت باعث می‌شود تمرکز بدن برای اکسیژن‌رسانی صحیح به رحم و تو که در حال رشدی کاهش یابد و این یعنی مختل شدن روند رشد تو.

دوست دارم بفهمم مادران دیگر چگونه این استرس را از خود دور می‌کنند و آرامش می‌گیرند؟