2783
تاثیر نوه بر سلامت روان پدر بزرگ و مادر بزرگ

تاثیر نوه بر سلامت روان پدر بزرگ و مادر بزرگ

نویسنده نی نی سایت 1405/07/25 بازدید1173

«از وقتی نوه‌ام به دنیا آمده، خانه دوباره برایم زنده شده است.» این جمله را احتمالاً از خیلی از پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها شنیده‌اید. سالمندی که شاید بیشتر روز را در خانه می‌گذراند، با آمدن نوه دوباره برای بازی، قصه گفتن، بیرون رفتن یا حتی درست کردن یک غذای ساده انگیزه پیدا می‌کند. گاهی فقط یک تماس تصویری چند دقیقه‌ای با نوه می‌تواند حال و هوای یک روز معمولی را تغییر دهد.

اما آیا این احساس خوب فقط یک تجربه عاطفی است یا می‌تواند واقعاً با سلامت روان سالمندان ارتباط داشته باشد؟

تحقیقات سال‌های اخیر نشان می‌دهد رابطه میان نسل‌ها می‌تواند با احساس ارتباط اجتماعی، رضایت از زندگی و برخی شاخص‌های سلامت روان سالمندان ارتباط داشته باشد؛ با این حال، یک نکته بسیار مهم وجود دارد: نوه داشتن با مسئولیت دائمی و سنگین برای نگهداری از نوه یکسان نیست. نوع رابطه، میزان مسئولیت و شرایط زندگی خانواده می‌تواند نتیجه را کاملاً تغییر دهد.

چرا رابطه با نوه می‌تواند برای سالمند لذت‌بخش باشد؟

یکی از تغییرات مهم دوران سالمندی، کاهش بعضی از نقش‌های اجتماعی است. بازنشستگی، کاهش ارتباط با همکاران، دور شدن فرزندان یا از دست دادن برخی دوستان می‌تواند باعث شود فرد احساس کند دیگر مثل گذشته در زندگی دیگران نقش ندارد.

در چنین شرایطی، حضور نوه می‌تواند احساس «مفید بودن» و «مهم بودن» را تقویت کند.

پدربزرگ یا مادربزرگی که برای نوه‌اش داستان تعریف می‌کند، نقاشی می‌کشد، از خاطرات گذشته می‌گوید یا حتی یک بازی ساده انجام می‌دهد، فقط وقت نمی‌گذراند؛ او در حال تجربه یک رابطه عاطفی و بین‌نسلی است.

یک مرور گسترده از مطالعات درباره تعامل میان نسل‌ها نشان داده است که فعالیت‌های بین‌نسلی در بسیاری از پژوهش‌ها با پیامدهای مثبت اجتماعی و برخی پیامدهای سلامت در سالمندان همراه بوده است. با این حال، همه مطالعات نتایج یکسانی نداشته‌اند و نباید این رابطه را به شکل قطعی و علت و معلولی تفسیر کرد.

سلامت روان پدر بزرگ و مادر بزرگ

نوه می‌تواند احساس تنهایی را کمتر کند

تنهایی فقط به معنی تنها بودن در یک خانه نیست. ممکن است سالمندی در خانه‌ای شلوغ زندگی کند اما احساس کند کسی واقعاً با او ارتباط ندارد. رابطه با نوه می‌تواند نوع متفاوتی از ارتباط ایجاد کند؛ ارتباطی که در آن سالمند فقط دریافت‌کننده کمک نیست، بلکه می‌تواند بخش فعال رابطه باشد.

صحبت کردن، بازی کردن، تعریف کردن خاطرات، نگاه کردن به عکس‌های قدیمی و حتی آموزش یک مهارت ساده به نوه، فرصت‌هایی برای تعامل اجتماعی هستند.

مطالعات مربوط به روابط بین‌نسلی نیز نشان داده‌اند که ارتباط عاطفی و حمایت میان نسل‌ها می‌تواند با کاهش برخی نشانه‌های افسردگی در سالمندان ارتباط داشته باشد.

نوه داشتن ممکن است به سالمند احساس هدفمندی بدهد

یکی از نیازهای مهم انسان در تمام سنین، احساس معنا و هدف است. برای بعضی از سالمندان، حضور نوه باعث می‌شود دوباره برای آینده برنامه داشته باشند. مثلاً مادربزرگی که برای تولد نوه‌اش بافتنی می‌بافد یا پدربزرگی که دوست دارد خاطرات کودکی خودش را برای نوه تعریف کند، ممکن است احساس کند هنوز کاری برای انجام دادن و چیزی برای منتقل کردن دارد.

این احساس می‌تواند اهمیت زیادی داشته باشد؛ به‌خصوص زمانی که سالمند بعد از بازنشستگی یا تغییر شرایط زندگی، با کاهش نقش‌های قبلی خود مواجه شده است.

آیا مراقبت از نوه همیشه برای سلامت روان سالمند مفید است؟

اینجا باید یک تفاوت مهم را در نظر بگیریم.

وقت گذراندن با نوه با مسئولیت سنگین و دائمی برای نگهداری از نوه یکی نیست.

اگر مادربزرگ یا پدربزرگ چند ساعت در هفته با علاقه از نوه مراقبت کند، ممکن است این فعالیت برای او لذت‌بخش باشد. اما اگر سالمند مجبور باشد ساعت‌های طولانی، بدون استراحت و برخلاف توان جسمی خود از کودک مراقبت کند، شرایط متفاوت می‌شود.

یک مرور نظام‌مند از ده‌ها مطالعه نشان داده است که پیامدهای نگهداری از نوه برای سلامت و رفاه پدربزرگ و مادربزرگ به شرایط بستگی دارد. در این بررسی، مشارکت سالمندانی که بدون هم‌خانه بودن با نوه‌ها در زندگی آنها حضور داشتند، در بسیاری از مطالعات با پیامدهای مثبت‌تری همراه بود؛ در مقابل، مسئولیت سنگین نگهداری از نوه یا زندگی چندنسلی نتایج بسیار متنوع و گاهی منفی داشت.

بنابراین نباید از سالمند انتظار داشته باشیم صرفاً به دلیل علاقه به نوه، مسئولیت اصلی نگهداری از کودک را بر عهده بگیرد.

رابطه سالم با نوه چه شکلی است؟

برای اینکه ارتباط نوه و پدربزرگ و مادربزرگ به یک رابطه مثبت تبدیل شود، لازم نیست فعالیت‌های پیچیده‌ای انجام شود. گاهی همین کارهای ساده کافی است:

  • با هم کتاب بخوانند.
  • عکس‌های قدیمی خانواده را ببینند.
  • آشپزی ساده و متناسب با سن کودک انجام دهند.
  • بازی‌های فکری یا رومیزی انجام دهند.
  • با هم به پارک بروند.
  • کودک از خاطرات کودکی پدربزرگ یا مادربزرگ سؤال کند.
  • سالمند یک مهارت ساده مثل باغبانی، کاردستی یا آشپزی را به کودک یاد بدهد.
  • تماس تصویری منظم داشته باشند، اگر از هم دور هستند.

هدف، کیفیت رابطه است، نه تعداد ساعت‌هایی که کودک و سالمند کنار یکدیگر هستند.

نقش والدین در سلامت این رابطه چیست؟

گاهی والدین ناخواسته رابطه میان نوه و پدربزرگ و مادربزرگ را به یک رابطه صرفاً مراقبتی تبدیل می‌کنند: «مامان، امروز می‌تونی بچه رو نگه داری؟»

در حالی که سالمند می‌تواند نقش بسیار ارزشمندتری داشته باشد. بهتر است والدین فرصتی ایجاد کنند که پدربزرگ و مادربزرگ بدون مسئولیت دائمی مراقبت، با نوه وقت بگذرانند. مثلاً یک عصر را برای بازی، قصه یا گردش خانوادگی اختصاص دهند.

این موضوع هم فشار مراقبتی را کاهش می‌دهد و هم اجازه می‌دهد رابطه عاطفی میان دو نسل شکل طبیعی‌تری پیدا کند.

مراقب باشید نوه به تنها منبع شادی سالمند تبدیل نشود

هرچقدر رابطه نوه و پدربزرگ و مادربزرگ شیرین باشد، بهتر است تمام زندگی عاطفی سالمند به کودک وابسته نشود. سالمند همچنان به ارتباط با دوستان، فعالیت‌های اجتماعی، ورزش متناسب با شرایط جسمی، سرگرمی، ارتباط با همسر و فرزندان و زمان شخصی نیاز دارد.

پژوهش‌ها درباره سلامت سالمندان نشان می‌دهند که روابط اجتماعی و مشارکت اجتماعی از عوامل مهم مرتبط با سلامت و رفاه هستند؛ بنابراین بهتر است رابطه با نوه بخشی از یک شبکه اجتماعی سالم باشد، نه جایگزین تمام آن.

وقتی مراقبت از نوه سالمند را خسته می‌کند

اگر مادربزرگ یا پدربزرگ بعد از مراقبت از نوه دائماً خسته، مضطرب یا بی‌حوصله است، نباید این وضعیت را با جمله «بالاخره نوه است و باید تحملش کنی» نادیده گرفت.

تحقیقات درباره شدت مراقبت از نوه نشان داده‌اند که رابطه میان مراقبت از نوه و سلامت روان پیچیده است و شدت مسئولیت و شرایط خانوادگی اهمیت زیادی دارد. برخی مطالعات حتی نشان داده‌اند که مراقبت بسیار سنگین می‌تواند با افزایش فشار و علائم افسردگی همراه باشد.

پس اگر سالمند توان جسمی یا روانی مراقبت طولانی‌مدت را ندارد، بهتر است خانواده مسئولیت را تقسیم کنند.

چه وقت از متخصص کمک بگیریم؟

اگر پدربزرگ یا مادربزرگ برای مدت طولانی احساس غم، بی‌انگیزگی، اضطراب، خستگی شدید، بی‌خوابی یا کناره‌گیری از دیگران دارد، نباید همه این نشانه‌ها را صرفاً به سن نسبت داد.

همچنین اگر سالمند می‌گوید «دیگر از هیچ چیزی لذت نمی‌برم»، علاقه‌اش به فعالیت‌های قبلی از بین رفته یا احساس بی‌ارزشی و ناامیدی دارد، بهتر است با پزشک یا متخصص سلامت روان مشورت شود.

اگر مراقبت از نوه نیز باعث فرسودگی جسمی یا روانی سالمند شده است، خانواده می‌توانند از پزشک، روان‌شناس یا خدمات حمایتی سالمندان برای پیدا کردن راهکار مناسب کمک بگیرند.

جمع‌بندی

تأثیر نوه بر سلامت روان پدربزرگ و مادربزرگ می‌تواند مثبت و قابل توجه باشد، اما نه به این معنا که صرفاً داشتن نوه افسردگی یا تنهایی سالمند را درمان می‌کند.

رابطه گرم با نوه می‌تواند فرصت ایجاد صمیمیت، احساس مفید بودن، تعامل اجتماعی، انتقال تجربه و لذت بردن از لحظه‌های روزمره را فراهم کند. تحقیقات نیز ارتباط میان روابط بین‌نسلی و برخی شاخص‌های سلامت روان و اجتماعی سالمندان را تأیید کرده‌اند، اما درباره علت و معلول باید محتاط بود.

از طرف دیگر، اگر علاقه به نوه به مسئولیت سنگین، اجباری و طولانی‌مدت برای مراقبت از کودک تبدیل شود، ممکن است نتیجه کاملاً متفاوت باشد.

بنابراین بهترین هدیه‌ای که والدین می‌توانند به پدربزرگ و مادربزرگ بدهند، فقط فرصت دیدن نوه نیست؛ فرصت داشتن یک رابطه دوست‌داشتنی با نوه، بدون اینکه تمام بار مراقبت از کودک بر دوش آنها قرار بگیرد است.

به نظر شما رابطه نوه و پدربزرگ و مادربزرگ چه تأثیری روی روحیه سالمندان خانواده شما داشته است؟ آیا حضور نوه‌ها باعث شده حال و انگیزه آنها بهتر شود؟

سوالات متداول

خیر. رابطه با نوه می‌تواند یک عامل حمایتی و عاطفی باشد، اما جایگزین تشخیص و درمان افسردگی یا سایر مشکلات سلامت روان نیست.

اگر متناسب با توان جسمی و روانی سالمند، داوطلبانه و در حد متعادل باشد، می‌تواند تجربه مثبتی باشد. اما مراقبت سنگین و اجباری ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد.

مسئولیت را کاهش دهید، زمان استراحت در نظر بگیرید و مراقبت از کودک را میان والدین و سایر اعضای خانواده تقسیم کنید. اگر خستگی یا علائم روانی ادامه داشت، بهتر است از متخصص کمک بگیرید.

ارسال نظر شما

بسیار مفید و کاربردی. 

امیدوارم درک شون کنیم و فشاری به سالمندان مون نیاریم. 

عشق بدیم که عشق، تنها نیروی قوی و بی مثال جهان هستی هست.