همسر

منم قیافم بچه سن میزنه وبه شدت مظلوم شوهرم همیشه میگه توکه اینقد مظلومی چرا زبونت اینقد درازه 

تو خواب همش بوسم میکنه منم باهاش دعوامیکنم که تو خواب بهم دست نزن خوابم میپره میگه آخه تو خواب زبون نداری خیلی دوستدارم

حرفتون رو قبول دارم عزیزم. از این میسوزم که تمام جوونی و زندگیم رو به پای شوهرم گذاشتم ولی حالا که مریضم کوچکترین توجه و محبتی ازش نمی بینم. تمام فکر و ذکرش مریضی مادرش و غذا و آبمیوه و تقویت مادرش هست ..خودش مثل بچه ها به مادرش غذا میده و نازش رو میکشه و اصلا حال من براش مهم نیست در حالی که خواهرشوهرم هر روز اینجا هستن و به مادرشون می رسن ولی کسی انگار نمی بینه که من دارم ذره ذره آب میشم. به خدا حسادت نمیکنم ولی دلم برای خودم میسوزه 

ولی شوهرم با 4سال تجربه زندگی میگه من پاک وصادق ونجیبم ومیدونم دوسم داره ولی میگه فقط زبونتو کوتاه کن جوابمو نده

استاتر جون عزیزم ببخشید تو تاپیک پر حرفی کردم. شرمنده خواهر دلم پره