برو خدا رو شکر کن که لااقل شوهرت هست... هم همراه و همدردت هست... هم مرد خونه ات هست و امورات بیرونی و خرید و کارهای مردونه خونه ات رو انجام میده.
من چی بگم... تنها زندگی می کنم. هم مرد خونه ام هم زن خونه... واقعا دارم از پا میوفتم...
دلخوشی و دلگرمی هم که ندارم. واقعا دارم از بین می رم.
ولی قبول دارم که کمک داشتن تو این بیماری خیلی موثره.