ای که دلم خونه 😔 من خیلی کمبود محبت دارم خیلی هیچ وقت کسی کوچک ترین محبتی بهم نکرده بعد یه استاد داریم بر خلاف بقیه استادا که اکثرا اصلا منو نمیشناسن ( چون سرکلاس خیلی ساکتم) خیلی باهام مهربون بود تو کلاس فقط اسم منو و دو نفر دیگه رو حفظ بود گاهی میومد سر کلاس بهم میگفت خوبی خانم فلانی یا مدام سر کلاس باهام شوخی میکرد یه بار اومد کنار دستم نشست منم یه مدت توهم زدم فکر میکردم دوسم دارم ولی الان که بهش فکر میکنم میبینم فقط یه خیال بوده 🥲
الهیی
شایدم متاهله
چندسالته
منم همین حس رو دارم
ولی میدونی چیه من فک میکنم که اضطراب اجتماعی دارم چون همش میترسم که یه حرفی بزنم که دیگران مسخرم کنن ولی تصمیم گرفتم باهاش روبه رو بشم وارد جمع بشم و حرف بزنم و بزار بقیه هر حرفی دوست دارن بزنن همه ی آدمای محبوب این طوری فک میکنن یه جمله شنیدم خیلی قشنگ بود میگه وعده آن شد که خودم را ارام کنم نه جهان اطرافم را اما معجزه شد و جهان اطرافم هم آرام شد
فقط رو خودت کار کن خودتو دوست داشته باشه و بعد میبینی همه چی خوب شده این منطقیه که بگیم وقتی خودم خودمو دوست ندارم جطوری انتظار داشته باشم بقیه دوستن داشته باشن
کاش خودمم به این حرفا عمل میکردم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
29 ثانیه پیش
31 ثانیه پیش
35 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
