برای منی که سالها تیروییدم پرکار بوده و اخیرا دوماهه کمکار شده باید اعتراف کنم که کمکارِش، خودِ خودِ جهنمه. انگار که توی روحت سُرب ریختن. یه جسمِ سنگین، بدون حیات. روی تخت که دراز کشیدی حس میکنی طبقهی سوم قبری و چشمهات رو که می بندی باخودت زمزمه میکنی لابد مرگ تدریجی همینه...
این هورمونا رو دست کم نگیرید
کیا کمکاری دارن؟؟چی بیشترازهمه اذیتتون میکنه؟؟