شهریار #

صفائی بود دیشب با خیالت خلوتِ ما را؛
ولی من باز پنهانی تو را هم آرزو کردم...!

شهریار#  

کاش یک روز سر زُلفِ تو در دست افتد
تا سِتانم من از او دادِ شب تنهائی...

شهریار#  

تا نه از گریه شدم کور بیا! ورنه چه سود؟
از چراغی که بگیرند به نابینایی...

شهریار#  

با تو بودم ای پری! روزی که عقل از من گریخت
گر تو هم از من گریزی وای بر احوالِ من...

شهریار#  

بگشای رویِ زیبا ز گناه آن میندیش!
به خدا که کافرم من؛ تو اگر گناه داری...

شهریار#  

شرمسار توام ای دیده ازین گریه یِ خونین
که شدی کور و تماشایِ رُخَش سیر نکردی...

شهریار#  

از غم جدا مشو که غنا می‌دهد به دل
امّا چه غم، غمی که خدا می‌دهد به دل...

شهریار#  

ماها! تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی
نه مرغِ شب از ناله یِ من خفت و نه ماهی...

شهریار#  

گَر از من زشتی ای بینی به زیباییِ خود بگذر
تو زُلف از هم گشایی بِه که ابرو در هم اندازی...

شهریار#  

خُنُک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو
به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو...

شهریار#