شهریار #

ماها! تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی
نه مرغِ شب از ناله یِ من خفت و نه ماهی...

شهریار#  

گَر از من زشتی ای بینی به زیباییِ خود بگذر
تو زُلف از هم گشایی بِه که ابرو در هم اندازی...

شهریار#  

خُنُک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو
به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو...

شهریار#  

 تقدیرِ الهی چو پیِ سوختنِ ماست؛

ما نیز بسازیم به تقدیرِ الهیـ....

شهریار#  

من سراپا همه شرمم؛ تو سراپا همه عفت
عاشقِ پا به فرارم! تو که این درد ندانی..

شهریار#  

گذار آرد مَهِ من گاهگاه از اشتباه اینجا؛
فدایِ اشتباهی کآرد او را گاهگاه اینجا
مگر رَه گم کند کو را گذار افتد به ما یارب؛
فراوان کن گذار آن مه گم کرده راه اینجا...

شهریار#  

دلِ تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست؛
امان ای سنگدل! از درد و اندوه فراوانت...

شهریار#  

هر ناله که داری بکن ای عاشقِ شیدا
جائی که کند ناله یِ عاشق اثر؛ اینجاست...!

شهریار#  

با چشمِ تو از هر دو جهان گوشه گرفتیم؛

ماییم و تو ای جان! که جگرگوشه یِ مایی...

شهریار#  

تمنایِ وصالم نیست عشقِ من مگیر از من؛
به دردت خو گرفتم نیستم در بندِ درمانت...

استاد-شهریار#