صدای خنده هایت موسیقی پرتکرار ذهنم شده است

بسیار زیبا شعر میگید 

قلم توانایی دارید 

دستمریزاد 

من توانایی گفتن شعر در این قالب رو ندارم 

به نکته بسیار مهم توی اشعارتون کوتاهی و کامل بودنش هست 

مانا باشید دوست 

😑😂

و بی شک منی که غزل میگم توانایی گفتن نو و سپید و ندارم 

‌‌سپید و نو سرایی کار هر شاعری نیست 

قلمتون سبز 

اون موقع میای تو سایت زنونه؟

لذت بردم از سه شعری که ازتون خوندم 

همکلامی با شما موجب افتخارم بوده 

☘️🌼☘️🌼☘️🌼☘️

‎نشستم کنج ایوان ، خیره بر گلدان شب بوهام

‎تو در یاد منی دستان تو در وسعت موهام

‎شبیه خاطرات کهنه ی من با تو می پیچد

‎هزاران خم به روی جاری آرام گیسوهام

‎به من آغوش خود وا میکنی، بی انتها، آنگاه

‎و من در دشت آغوشت شبیه بره آهوهام

‎برایت بر تنم پوشیده ام پیراهنی رنگین

‎تو را تسخیر خواهم کرد با افسون و جادوهام

‎مرا می بوسی و حس میکنم انگار می لرزد

‎میان سینه دل ، یا دست و پایم یا النگوهام

‎میان وسعت آن بازوان سختِ مردانه

‎چه حسِ بی نظیری می دهد تسخیر بازوهام

‎به یک آن چشم را وا میکنم می بینمت اما

‎میان قاب عکسی مانده بر حجم هیاهوهام

‎کنارم آینه، می ترسم از دیدار من با خود

‎شکست روزگار از جای چین بر طاق ابروهام

غزلبانو#  

چیزی نگو که حال و هوامان شکستگی است
نی در گلو و نای و نوامان شکستگی است
آرام‌تر بخوان همه ی دلنوشته را
این بغض در فضای صدامان شکستنی است  
پل ها تمام، پشت سر ما خراب شد
سنگ است در مقابل و پامان شکستنی است
دیگر دعا به اوج اجابت نمی رسد
باور کجاست ، شکل خدامان شکستنی است
غافل شدیم و راه، سراسر عذاب شد
کل نمازهای قضامان شکستنی است  
آغوش و بوسه بود که تفسیر عشق شد
با نام عشق مرز حیامان شکستنی است
درد است توی بغض من و اشک های تو
حجمِ سکوتِ تلخ فضامان شکستنی است
یک شهر ، سوت و کور ، نه عابر نه رهگذر
این خانه های بی سر و سامان شکستنی است
بگذار پا به پای همین شعر بشکنیم
وقتی ردیف و قافیه هامان شکستگی است

غزلبانو#  

زمستان رفت محبوبم ، بغل کردی بهارت را؟
بغل کردی تنِ بی تاب و ناآرام یارت را؟
قرار دیدن معشوقه ات در باغی از گل بود
میان یاس ها دیدی گل روی نگارت را ؟
تنش پیراهنی از جنس گلبرگ اقاقی بود
گمانم کرده بودی خیره آن چشم خمارت را
خودم دیدم به روی چهره ی معشوقه ات یک آن
بغل وا کردی و هی تنگ تر کردی حصارت را
خودم دیدم که هی گل بوسه را چیدی ز لبهایش
به پایش ریختی از قلب خود دار و ندارت را
چه دیدی در میان چشم ها ، یک آن دلت لرزید  
کمی گفتی برایش درد تلخ انتظارت را
نمی دانم که رویش، ماه یا خورشید ، اما تو
به آخر برده بودی قصه ی شب های تارت را
نمیدانم چه گفتی لحظه ی ناب هم آغوشی
که با یک بوسه دادی دست دلبر اختیارت را
“غزلبانوی” تو حال دلش خوب است ، می دانی
میان سینه اش جا دادی عشق یادگارت را

غزلبانو#