کاش از اول میدونستم که تو دستای نجیبت مرهمی داری برای زخم این همیشه خسته تو به قصهها شبیهی ساده ام ...
ز دوری تا به کِی، ما را چنین مهجور می داری؟ وگر نزدیک می آیم تو خود را دور میداری طبیب من تویی، اما مرا بیمار می خواهی دوای من تویی، اما مرا رنجور میداری... #هلالی-جغتایی🍃🌼🍃