دیگه خسته شدم از خودم...همیشه دلگیرم همیشه ناراحتم
...خیلی به بقیه اهمیت میدم که یوقت ناراحت نشن و همیشه سعی می کنم تو روزای بد پیششون باشم ولی من وقتی حالم بده هیچ کی نمی فهمه...از خودم خسته شدم..همه اش دلم می خواد بی دلیل بشینیم گریه کنم..خیلی از این حالم ناراحتم..همیشه بی حوصله ام...بعضی وقت ها از ترس از دست دادن عزیزام و نکنه براشون اتفاقی بیافته میشینم گریه می کنم و غصه می خورم...ولی دست خودم نیست باهاشون بد رفتاری هم می کنم ولی زود پشیمون میشم...
فدا سرت
به نظرتون مشکل دارم؟
یا زیادی دلسوزم؟
ببخشیدک اینومیگم ولی فک میکنم شمایه کوچولوافسرده شدین وشادی درزندگیتون کم شده
سعی کن برا خودت ارزش قائل بشی سعی کن خودتو خوش حال کنی
وقتی بیش از حد برا دیگران وقت میزاری و سعی میکنی در هر شرایطی کنارشون باشی بعد یه مدت به خودت میای میبینی دیگه خودتو فراموش کردی و از همه ی کارهایی که تا حالا براشون کردی پشیمون میشی و اون موقعس که دیگه اطرافیانت قدرتو میدونن
وضع مالی خوبی ندارن خانوادم...منم اصلا هیچ چی بخدا نمی تونم بخرم...مثلا لباس و اینا اصلا...فقط تولد رفتنی می رم رژ می خرم همین...درسم و بخاطر مشکلات مالی نتونستم بخونم...کلاسام و کنسل کردم...کتاب نوشتم پول نیست پام کنم...بعد خانوادم می گن تو بی درکی...تونفهمی...خرجت بالاس.. تو دهن مردمم انداختن اون روز دوست مامانمم با خنده گفت تو دختر دلسوزی نیستی تو ولخرجی...خب منم یه جوون ۱۶ سالم دیگه چقدر خرج نکنم هیچ کی نمی گه منم یه روحیه میخوام
حالم اصلا خوب نیست
