ببین عزیزم پرستاری عشق میخواد... علاقه ی وافر میخواد... تعادل برقرار کردن بین کارت و زندگیت میخواد... همش ب دست خودته... من همون اول از رشتم راضی نبودم و دنبال بهونه ک نرم سر کار... و فرد و فرد بهونه برام پیش میومد... و اصصصلا هم آدم بله چشم گفتن و سکوت و تو سری خوردن از بالا دستی و نا دیده گرفته شدن حقم نیستم... اصن نمیتونم از کسی دستور بگیرم... ولی یه پرستار باید همه ی این شرایطو ب جون بخره... چون بلانصبت بعضی مریضا و همراهیاشون واقعا بیفرهنگن... برای پیشرفت توی کارت باید ادامه تحصیل بدی تا دکتری... که اونم الان آنقدر دست زیاد شده و پارتی بازی میشه که یه نیروی ارشد هم حتی آزمون استخدامی قبول نمیشه که برسه به سر پرستاری و سوپروایزری و مترون شدن