چه جالب من 42 سالمه . سنم رو دوست دارم. تا 7 یا 8 سال قبل وقتی چروکهای ریز دور چشممو دیدم خیلی حالم بد میشد
الان نه
دکترا خوندم تو یه دانشگاه خوب دولتی ولی شاغل نیستم
تنها حسرت زندگیم اینه که چرا از دهه 20 تا 30 رو خوب در لحظه زندگی نکردم و راستنش الان خیلی سعی میکنم در لحظه باشم
همسر همراه و خوبی دارم و عین دوست میمونه برام هر روز با هم میریم بیرون حتی برای یه هواخوری ساده یا یه گردش کوتاه
15 ساله ازداج کردم و خودخواسته بچه نداریم و خب از این موضوع هم راضی هستم
نوسان خلق دارم و ربطش میدم به پیش یائسگی و باهاش مشکلی ندارم و باید بپذیرمش