من که اصلا برام قابلهضم نیست. تو ذهنم اونایی که سرکار نمیرن معمولا توی رابطه هستن یا زود ازدواج میکنن و استقلال مالی براشون در درجه اول اهمیت نیست.
ولی فکر کن، سی سالگی رو رد کرده باشی، ازدواج نکرده باشی، بیکار هم باشی. تا یه سنی پدر و مادر آدم ساپورت میکنن. بعدش چی؟
اهل دوستی هم که نیست که بتونه همسر مناسب خودشو پیدا کنه. خب با جستجوی خانه به خانه که قرار نیست بیان شوهر طرف بشن. باید تو اجتماع باشه که چهار نفر رو ببینه، چهار نفر ببیننش.
من همیشه میگم ازدواج هم نمیکنی حداقل یه جوری زندگی کن که خرج سرای سالمندان رو داشته باشی.