سلام. بالاخره یه کتاب رو زودتر از یه هفته تمومش کردم! البته کوتاه بود، فقط 200 صفحه. منظر پریده رنگ تپه ها...
با این که قبلا هم خونده بودمش اما این بار هم خیلی لذت بردم. کلا قلم کازوئو ایشی گورو رو دوست دارم. اینم اولین کتابش بوده.
یه جورایی حس ابهام و دلهره همه جای کتاب هست. از اون کتاباس که داستانش اغاز و پایان مشخصی نداره و ذهن خواننده رو به کار میندازه تا یه سری چیزا رو خودش کشف کنه.
کلا کتابهای ایشی گورو اینجورین که اصلا نمی تونی به روایت اول شخص اعتماد کنی و خودت باید سردربیاری که واقعیت قضایا چی بوده
همش حس گناه و فراموشی و اینکه خاطرات چطور می تونن آدم رو گول بزنن . یا ناخوداگاه چه چیزایی رو می تونه فاش کنه.
از جمله کتابهای خیلی جذاب برای من که زمین گذاشتنش سخته.
