چالش کتاب هفتگی

من حجم درسا و کارام خیلی زیاده برای دانشگاه هم همش باید داستان و نمایشنامه بخونم دم عید هم که هست! و طفل فامیل هم نگه داری می کنم! دیگه خیلی کم می رسم به کتاب خوندن. روم سیاس!!! دو دنیا بخش اولش تموم شد. نمی تونم بگم خیلی خوشم اومده. اما از اون کتابای آسونه که آدم می تونه زود زود بخونتش و دقیقا مثل اینه که یه نفر برات داره خاطرات جالب تعریف می کنه. فکر کنم اکثریت مثل من، موقع خوندنش خوششون بیاد و دوس داشته باشن ادامه بدن اما از طرفی تجربه ی خیلی خاصی نمی تونه باشه خوندن این کتاب. البته شاید تا اینجاش اینطوریه. چون یه کم تکراری شده این سبک واسه من.

سلام منم مدتی تو فکرش بودم بعد یه بار نویسنده ش اومد خندوانه ازش خوشم نیومد و حس کردم کتابشم نباید چیز جالبی باشه دیگه بی خیالش شدم 

چند تا از نظرات در موردش رو از سایت گودریدز برات میذارم، من با اونایی که مخالف بودن با کتاب، بیشتر  موافقم 😀

2

3

4

5

6

7

سلام سلام سلام

همه جا خیلی شلوغ پلوغه و همه خیلی کار دارن و درگیرن. می دونم. منم همینجوری ام. تا میای به خودت بجنبی شب شده و دیگه فرصت کتاب خوندن نیست و حتی یه سری کارها هم موکول شده واسه فردا، پس فردا هم وقتی برای کتاب خونی گیر نمیاد.

من بالاخره دو دنیا (نویسنده:گلی ترقی) رو تموم کردم، در طول یه سفر جاده ای طولانی. و تازه وقتی تو ماشین بیکار و با آرامش نشسته بودم و می خوندمش فهمیدم که چقدر نثرش روونه و ماجرای داستانهاش گیراست. رفت تو گروه کتابهایی که برای یک بار خوندن و تجربه ی قشنگ داشتن پیشنهاد می شه، و برای تازه کتاب خون ها یا کسایی که بعد از مدتها می خوان به دنیای کتاب خونی برگردن و دنبال یه چیز آسون و دوست داشتنی ان، کتاب خوبیه.

بعد از تموم شدن کتاب هم بلافاصله فیلم درخت گلابی رو دیدم که بر اساس داستان گلی ترقی هست و همایون ارشادی و گلشیفته فراهانی جزو بازیگراش هستند و داریوش مهرجویی هم کارگردانش. فیلم دقیقا فضای داستانهای گلی ترقی بود. محیط همون محیط، شخصیت دختر پر شر و شور و دیوانه و بداخلاق هم همون بود که تو داستاناش می بینیم. 

یه عناصری هم تو همه ی داستانش انگار تکرار می شه. به قول شخصیت نویسنده ی درخت گلابی: از کارهای دیگه ی خودم دزدی ادبی می کنم. مثلا پیرزن فرتوتی که دزد به خونه ش می زنه اما دلش برای تنهاییش می سوزه و به جای دزدی کمکش می کنه. یا بچه ی شیطون و آتیش پاره ای که تو پیک نیک ها می بندنش به درخت تا آتیش نسوزونه. در کل به نظر میاد سوژه های گلی ترقی ، تصاویر خاطرات دنیای کودکی و نوجوانیش توی ایران هستند. خودش هم به این مساله اذعان داره. میشه فهمید که اون دوران چقدر برای شخصیتش و کارش کلیدی بوده.

بعد از خوندن صفحه ی ویکی پدیای گلی ترقی تصمیم گرفتم داستان بزرگ بانوی روح من رو حتما بخونم. قبلا مجموعه داستان فرصت دوباره رو ازش خونده بودم که اصلا دوست نداشتم، و تو نوجوونی هم داستان اناربانو و پسرهایش رو ازش خونده بودم که به شدت دوست داشتم.

کتاب بعدی ای که می رم سراغش: منظر پریده رنگ تپه ها. نوشته ی کازوئو ایشی گورو.

قبلا خوندمش، سال 91. و یادمه که یه نفس خوندمش، از یه صبح تا بعد از ظهر. پر از عناصریه که من دوستشون دارم، از جمله: ژاپن!

عاشق جلدش هم هستم.