با آن نگاه دلبرانه ات در اعماق وجودم رخنه کردی
با آن لبان لعلت،دل هر ببینیده ای را به آن تشنه کردی
اعتدال قامتت همچون سرو طوبی است
گیسوان تو همچون شراره ای از آتش است
نسیم زمزمه رخسار ماهرویت را به رخ گل میکشد
گل بیچاره دیگر با چه رویی سبز شود
البته خودم نوشتمش