محفل شعر🥲

مادر آن کس که تو را خدای خود پندارد 

کفرش به کنار عجب خدایی دارد 

آخرین تاپیک ام یه شعر خوشگل راجب مادر نوشتم دوست داشتی بخون 

حفظ نیستم شعر مادر شهریار قشنگه دوست دارم

شعر نوستالژی: 

ای مادر عزیز که جانم فدای تو                قربان مهربانی و لطف و صفای تو

هرگز نشد محبت یاران و دوستان             هم پایه ی محبت ومهرو وفای تو

مهرت برون نمی رود از سینه ام که هست   این سینه خانه ی تو واین دل سرای تو

آن گوهر یگانه ی دریای خلقتی                 کاندر جهان کسی نشناسد بهای تو

مدح تو واجب است ولی کیست آن کسی       کایدبرون زعهد مدح و ثنای تو

هر بهره ای که برده ام از حسن تربیت        باشد زفیض کوشش بی منتهای تو

ای مادر عزیز که جان داده ای مرا            سهل است اگر که جان دهم اکنون برای تو

اگر جان خویش هم زبرایت فدا کنم             کاری بزرگ نیست که باشد سزای تو

تنها همان تویی که چو برخیزی از میان       هرگز کسی دگر ننشیند به جای تو

خشنودی تو مایه ی خوشنودی من است        زیرا بود رضای خدا در رضای تو

گر بود اختیار جهانی به دست من               می ریختم تمام جهان را به پای تو

      ابولقاسم حالت  

سلام خوبی عزیزم

ببخشید من تازه از خواب بیدار شدم الان واست میزارم

من زاده شدم به عشق مادر

پرورده شدم به عشق مادر

در دامن او شدم چنین نور

پیوسته شدم به عشق مادر 

_______________

مادر، اگر دعاي شبانگاهيت نبود

من در لهيب آتش غم می گداختم

مادر، اگر گناه نبود اين به درگهت

بي شک تو را به جای خدا مي شناختم

تا ديده ام به روی جهان باز شد، زشوق

لبخند مهربان تو جا در تنم دميد

فرياد حاجتم چو برون آمد از گلو

دست نوازش تو به فرياد من رسيد

مادر، قسم به آن همه شب زنده داريت

که اندر سرم هوای تو هست و صفای تو

آيينه دار مهر و عطوفت تويی، تويی

خواهم که سر نهم به خدا من به پای تو

روزي که طفل زار و نحيفي بُدم زمهر

چون جان خود، مرا تو نگهدار بوده ای

مادر، به راه زندگي من فدا شدی

دايم مرا تو مونس و غمخوار بوده ای

مادر قسم به تو، که تويی نور کردگار

يزدان تو را، ز نور وفا آفريده است

نازم به آن شکوه و به آن عزّت و مقام

جنّت به زير پای تو خوش آرميده است

_____________________

روی خوبت دلبری را پایه ای است

آرزو را خوبتر پیرایه است

چرخ با چندان ستم حسن تراست

که ز مادر مهربانتر دایه ای است

چون به عهد دولت رخسار تو

ناله را از چرخ برتر پایه ای است

لحظه ای با بنده بنشین کاین قدر

زندگانی را عجب سرمایه است

در غمت از آه خسرو تا سحر

شب نخسپد هر کجا همسایه ایست

________________

تاج از فرق فلک برداشتن

جاودان آن تاج بر سرداشتن

در بهشت آرزو ره یافتن

هر نفس شهدی به ساغر داشتن

روز در انواع نعمت ها و ناز

شب بتی چون ماه در بر داشتن

صبح از بام جهان چون آفتاب

روی گیتی را منور داشتن

شامگه چون ماه رویا آفرین

ناز بر افلاک اختر داشتن

چون صبا در مزرع سبز فلک

بال در بال کبوتر داشتن

حشمت و جاه سلیمانی یافتن

شوکت و فر سکندر داشتن

تا ابد در اوج قدرت زیستن

ملک هستی را مسخر داشتن

برتو ارزانی که ما را خوش تر است

لذت یک لحظه "مادر" داشتن

__________________

مادر ای یکدانه و تنهاترین غمخوار من

از من عاشق تر به من دیوانه و بیمار من

وصف تو نتوان به صدها دفتر و دیوان نوشت

ای که وصفت روز و شبها تا ابد در کار من

پروراندی جان من با رنجهای بی شمار

کی شود قربانی ات این جان بی مقدار من

خرج کردی عمر خود را تا بروید جان من

من به لطفت زنده ام ای ابر باران دار من

شرح لطفت در ازل افسانه ای ننوشته بود

جان به قربان تو ای زیباترین پندار من

قصه ننوشته مهر و وفا را خوانده ای

ای که مهرت تا ابد در سینه تب دار من

درد هایم درد تو رنجم همه در جان تو

ای به دردم مرهم و ای مخزن اسرار من

هستی ام هست از تو و نامم ز تو نامی گرفت

سبز می باشم ز تو ای سبزی افکار من

سالهای عمرت افزون از هزاران سال باد

سالهای عمر من قربانی ات ای یار من 

__________________

اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من

دل من داند و من دانم و دل داند و من

خاک من گل شود و گل شکفد از گل من

تا ابد مهر تو بیرون نرود از دل من

____________________

سرسبزی هر بهشت جایت باشد

مادر دل من صحن و سرایت باشد

جبران بزرگواری ات نیست اگر

شش دنگ بهشت زیر پایت باشد

_________________

در آن کاروان سالار عشق

آن یکی شمع شبستان حرم

حافظ جمعیت خیرالامم

تا نشیند آتش پیکار و کین

پشت پا زد بر سر تاج و نگین

وان دگر مولای ابرار جهان

قوت بازوی احرار جهان

در نوای زندگی سوز از حسین

اهل حق حریت آموز از حسین

سیرت فرزند ها از امهات

جوهر صدق و صفا از امهات

مزرع تسلیم را حاصل بتول

مادران را اسوهٔ کامل بتول

__________________

مادر ای معنی ایثار تو گل باغ خدایی

توی روزگار غربت با غم دل آشنایی

مینویسم از سر خط ای معنی بودن

منیویسم تا همیشه توی لایق ستودن