طلاق

چه مشگلی از اخلاقت میگیره ... چه اخلاقی رو دوست نداره ؟

ببین عزیزم اگه میخواست جدا شه فردای دعواتون میرفت دادخواست میداد. چون گفته مهریه‌تم میدم. این که نرفته دا خواست بده یعنی میخواد تو رو تحت فشار قرار بده. حالا شما هم میخوای زندگی کنی ولی اصلا درست نیست که خودت برب جلو. چون اون دست روی شما بلند کرده. شما بدترین کار و حرف هم زده باشی، ایشون حق نداره این کار رو انجام بده. بهتره حانواده‌ت وساطت کنن ولی در عین حال جدی برخورد کنن. اگه میخواست جدا بشه تاحالا حداقلش یه ابلاغیه برات اومده بود. مطمئن باش.

بعدم عزیزم شما فقط ۱۹ سالته. اینو به نامزدت هم بگو. بگو واقعا تو نمیتونی انتظاری که از یه خانم ۳۰ ساله داری از من داشته باشی. من باید تجربه کسب کنم بهتر باهات آشنا شم و... . اصلا به هم میخورید؟ باهاش خوشحالی؟ یا فقط نگرانی که دوباره جدا نشی؟

اوهوم میفهمم چی میگی،ولی خب زوری ک نمیشه..میشه تفنگ بذاری رو شقیقش ک بات بمونه؟؟؟یه مدت باهاش خوب رفتار کن،کارهایی ک بدش میاد و اصلا انجام نده کارهایی ک دوس داره بکن،اما بدون التماس،فقط بگو چون دوستت دارم و بهت حق میدم میخوام عوض شم،بعدم ثابت کن با رفتارت..اگ خواست ک خداروشکر،اگرم خدای نکرده نخواست دیگ عذاب وجدان نداری چون تلاشت رو کردی

برید مشاوره.. اگه اون نمیاد حتما تنها خودت برو

نه عزیزم شما زنگ نزن. به نظرم هنوز روی رفتارت به حد کافی مسلط نشدی. زنگ بزنی دعوای جدید درست میشه. مادر اون هم اونقدر پخته رفتار نمیکنه باز همه چیز علیه شما میشه. یه نظرم اجازه بده خانواده‌ت باهاشون صحیت کنن. شما توی این پدت فقط با خودت تمرین کن که نخوای جواب هر حرفی رو همون لحظه بدی. سیاست همینه. باید صبر کنی.

من چون خودم تو این شرلیط بودم میدونم چی میگی..منم با نامزدم ب همین مشکل برخوردم،ایشونم راهشون دور بود،من درحدی عذاب وجدان داشتم ک هرکاری کردم ک ثابت کنم عوض شدم،واقعا هم عوض شدم با رفتارم بش ثابت کردم،اما تهش سر یه ماجرای جزئی  حرفایی بم زد ک هیچوقت یادم نمیره،منم قیدش رو زدم و ناخزدیم رو بهم زدم،خیلی کوچیک شدم اما حداقل الان عذاب وجدان ندارم و خیالم راحته ک تلاشمو کردم،هرچند بعدش خودشم اعتراف کرد ک پشیمونه و من‌واقعا تغییر کرده بودم و دوباره خواست نامزد کنیم،اما بخاطر اون حرفاش نتونستم..واس همسشه فراموشش کردم

منم این روزا رو کشیدم..دقیقا مثل تو...اگ بازم سوالی داشتی من هستم

اشتباهی ک من کرده بودم واقعا از اشتباهات تو خیلیییییی بزرگتر بود،اونم از اول گف طلاق و جدایی،ولی من کلی خواهش و التماس،چون واقعا اشتباه کرده بودم،بعد داییم باهاش حرف زد،اونم قبول کرد بم فرصت بده اماااا باا هزااااار شرط و شروط.شرطایی ک واقعا منم از زندگی‌عادی محروم میکرد،اما چون واقعا پشیمون بودم و میدونستم بد کردمم هررر شرطی گذاشت قبول کردم،حتا تو فکر و خیالمم همونی شدم ک اون میخواست و چیزایی ک دوس نداشتو کنار گذاشتم تا بش ثابت شه و شد،،اما خب متاسفانه بد دل بود،از اول همه میگفتن ولی من باور نمیکردم،ولی اون اتفاق باعث شد ذات واقعیش رو ببینم و ادامه ندم