زندگي

نميدونم دعاهام ميگيره يا نه ولي با اشك چشام از خدات ميخوام مشكلتو حل كنه💟

كتاب ها بيشتر بلندپروازم ميكنه تو اين شرايط در قفس بيشتر اذيت ميشم 

ميدوني من شخصيتم اينجوريه كه دلم ميخواد خودم كار كنم پول در بيارم با پول خودم كمك ديگران كنم مفيد باشم ولي مامان بابم ميخوان ازم تو خونه بمونم بخورم بخوايم 

دارم سعي ميكنم مصرف كننده بشم ميخوام مضر باشم ميخوام از اين به بعد من به ديگران به روحشون اسيب بزنم(همونايي كه اذيتم كردن) من ميخوام خستشون كنم

خب من پرستاري ميخونم كه به تبع پرستار ميشم و اين شغليه كه از نوجووني ازش متنفر بودم الان كه ترم ٥ هستم هم كاراموزي ها فضاي بيمارستان افسردم ميكنه 

مامان بابام حتي واضح بهم گفتن حق ندارم ليسانس بمونم و پرستار بشم بايد فوق و بعد دكتري بخونم استاد دانشگاه بشم مثل خودشون( حالا جالبه خودشون مريضي اعصاب گرفتن بابام ديسك كمر شد از پشت كامپيوتر و كتاب نشستن بعد به من زور ميكنن شغل ايندمو) من از فضاي مدرسه و دانشگاه و تدريس متنفرم و توي تدريس افتضاحم چطوري استاد بشم؟؟ خيلي جالبع اصلا واسشون مهم نيست كه من با اين شغل ها عذاب ميكشم! پس بي رحم ان ديگه! وقتي با خودم مقايسه شون ميكنم ميبينم ظالم و بي رحم ان(مخصوصا مامانم بابام بيشتر مظلومه و تبعيت از مامانم ميكنه ولي من همونقدر از مظلوم بدم مياد كه از ظالم بدم مياد)