کاش الآن یکی بود بغلش میکردم و های های گریه میکردم. بغضم اینقدر بزرگه که توی گلوم جا نمیشه. خدایا خیلی دلم تنگ شده...
بیا بغل من عزیزم منم دارم دق میکنم کاش هوا روشن بود میرفتم سرخاکش
من شونزده سالم بود پدرم فوت کرد. یه ماهی مریض بود. هر دکتری یه حرفی میزد. حتی توان نداشت قاشق غذاشو توی دهنش بذاره. خدایا... دلم میخواد داد بزنم و های های گریه کنم...
کـــــاش؛ کـــســــی یــــاد مـــعــلـــمهـایـمــان مـیداد... اول مـهـری شـغــل پـدرهـا را نـپــرسـنـد؛ وقـتـی هـنـوز احـتـرام بـه هـمـه ی شـغـلهـا را؛ و افتخـار بـه همه ی پـدرها را ،یاد دانش آموزانشان ندادهاند! حـالا قصه ی چشمان یـتـیـمی که نـم می خـورد، بـمانـد...
ممنون
ای کاش گذر زمان در دست من بود تا لحظه های شیرین با تو بودن را اینقدر طولانی میکرم که برای بی تو بودن وقتی نمیماند
بابا یعنی قشنگترین کلمه دنیا که هیچ مترادفی نمیتونی براش پیدا کنی !
پدر عزیزم از تو آموختم چگونه سبکبال زندگی کنم تا هجرتم نیز سبکبال باشد این بالهای پرواز قناعت و امید و عشق را تو به من بخشیدی
پدر، تو تپش قلب خانه ای؛ وقتی هر صبح، با تلنگر عشق، از خانه بیرون میروی و با کشش عشق، دوباره باز میگردی. تو را به من هدیه دادند و من امروز، تمامی خود را به تو هدیه خواهم کرد؛ اگر بپذیری….. امروز بی نهایت دلتنگ پدر هستم…. تقدیم به همه بابا های خوب دنیا
پناهگاه امن خانه شانه هایت، ستون محکمی است پناهگاه امن خانه را. دست در دستانم که میگذاری، خون گرم آرامش، در کوچه رگهایم میدود. در برابر توفانهای بیرحم زندگی میایستی؛ آنچنانکه گویی هر روز از گفتوگوی کوهستانها باز میآیی. لبخند پدرانهات، تارهای اندوه را از هم میدراند. تویی که صبوریات، دلهای ناامید را سپیدهدم امیدواری است. مرامنامه دریا را روح وسیعت به تحریر میآید؛ آن هنگام که ابرهای دلتنگی، پنجرههای خانه را باران میپاشند. آسمان همواره بوسه بر پیشانی بلندت را آرزومند است.
پشتگرمی من پشتم به تو گرم است. نمیدانم اگر تو نبودی، زبانم چطور میچرخید، صدایت نزنم! راستش را بخواهی، گاهی، حتی وقتی با تو کاری ندارم، برای دل خودم صدایت میزنم؛ بابا! آنقدر با دستهایت انس گرفتهام که گاهی دلم لک میزند، دستانم را بگیری. هر بار دستانم را میگیری، خیالم راحت میشود؛ میدانم که هوایم را داری و من میان ازدحام غریبی، گم نمیشوم و تو هیچ وقت دستم را رها نمیکنی... .
ببخش اگر ناخنهای ضرب دیده ات را ندیدم که لای درهای بسته روزگار، مانده بود و ببخش اگر همیشه، پیش از رسیدن تو، خواب بودم؛ اما امروز، بیدارتر از همیشه، آمدهام تا به جای آویختن بر شانه تو، بوسه بر بلندای پیشانیات بزنم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
48 ثانیه پیش
49 ثانیه پیش
58 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز