سرم را نه ظلم می تواند خم کند ، نه مرگ ، نه ترس ، سرم فقط برای بوسیدن دست های تو خم می شود پدرم ؛
مرسی بابت این تاپیکتون
پدرم هر وقت میگفت "درست میشود"... تمام نگرانی هایم به یک باره رنگ میباخت...!
پدر؛ تکیه گاهی است که بهشت زیر پایش نیست.. اما همیشه به جرم پدر بودن باید ایستادگی کند؛
پدرها سکوت می کنند نمی توانند وقتی ناراحت هستند گریه کنند و بهانه بگیرند آنها نمی توانند به تو بگویند من رو بغل کن تا آروم بشم نمی توانند بگویند دلشان می خواهد در آغوش تو گریه کنند ممکن است خیلی تو را دوست داشته باشند اما نمی توانند صداشون رو مثل دختر بچه ها کنند و جیغ بزنند و بگویند عاشقتم او همه ی اینها را قورت می دهد که بگوید یک پدر است یک آدم محکم که می تواند تکیه گاهت باشد اما شما به قوی بودنش نگاه نکنید توی قلبش یک بچه زندگی میکند !!
لعنت به این خرداد 93 که پدر منم ازم گرفت خیلی دلتنگشم
کاش آن شب را نمی آمد سحر کاش گم در راه پیک بد خبر ای عجب کان شب سحر اما به ما تیره روزی آمد و شام دگر دیده پر خون از غم هجران و او با لب خندان چه آسان بر سفر ای دریغ از مهربانی های او دست پر مهر آن کلام پرشکر غصه ها پنهان به دل بودش ولی شاد و خرم چهره اش بر رهگذر در ارزان زان ما بود ای دریغ گنج پنهان شد به خاک و بی ثمر تا پدر رفت آن سحر از پیش رو بی نشان را خاک تیره شد به سر
بابایی جونم دیگه نمیدونم با واژه ی به نام بابا چه کنم دیگه چطور زبانم خواهید چرخید ک صدایت نزنم. اونوقتی ک صدات می زدم باباجون و تو چه مهربانانه میگفتی جانم بابا جان. این روزها جات خیلی همه جای خونه خالیه دلم برای گرمای دستانت تنگ شده بابا بی تو مثل یه پرنده آشیون گم کرده شدم.
لیلی جان خدا رحمتش کنه کی فوت کردن
خدا بابای شما رو هم رحمت کنه. وقتی میرن ادم میفهمه چه نعمتی رو از دست داده. دلم میخاد یه بار دیگه صداش فقط تو گوشم بپیچه
بابای 14 سال پیش توی یه نیمه شب سرد پاییزی بر اثر یه تصادف وحشتناک جلوی چشم ما پر پر شد با یه سر از هم پاشیده وسط جاده چندروز بعد از مرگش تولد 40 سالگیش بود
اگر چه هر غمی دشوار از بهر بشر باشد غم مرگ پدر از هر غمی دشوارتر باشد نمی داند کسی اندازه درد یتیمی را مگر آنکس که از درد یتیمی با خبر باشد
سلام دوستان همدردم این تاپیک و گسترش بدیم تا گاهی دور هم باشیم چون همدرد های بهتر همو درک میکنن.من هم پدرمو حدود هفت سال پیش تو یک روز بهاری از دست دادم دردناکترین لحظه عمرم زمانی بود که پیشونی سردش و بوسیدم و زار زدم اما چشماشو باز نکرد و نگام نکرد جلوی چشمام گذاشتنش تو قبر و خروار خروار خاک ریختن روش و هیچکاری نتونستم بکنم وای خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااخیلی سخته خیلی خیلی
بشنو ای دوست که از مرگ حذر نیست که نیست غیر تسلیم و رضا چاره دگر نیست که نیست مرگ یاران همه سخت است عزیزان اما ماتمی سخت تر از مرگ پدر نیست که نیست
بانو جان اولین تجربیات بعد نبود پدر سخته اولین عید اولین روز پدر اولین تابستون اولین پائیز و .......اما هیچوقت داغ نبود پدر تازگیشو از دست نمیده همیشه تازه است یه زخمی که تا زنده ای همراته.من هنوز بعد هفت سال برام تازه است بخصوص وقتی سر سفره عقد پدرم نبود تا ازش برای بله گفتن اجازه بگیرم بخصوص وقتی شب عروسی پدرم نبود تا دستمو تو دست شوهرم بذاره بخصوص وقتی بچه دار شدم پدرم نبود تا لذت پدربزرگ شدن را بچشد بخصوص وقتی میرم پارک و میبینم بچه ها با پدربزرگهاشو میان بخصوص وقتی میبینم پدرم نیست تا خوشبختی فرزندانش را ببیند.وای چقدر دلم میخواد حرف بزنم.
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
-23 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز