با هزار بدبختی و دردسر با هم ازدواج کردیم تو همه سختیا کنارش بودم دم نزدم حمایتش کردم. از تهران پاشدم رفتم توی روستایی که ۱۲۰۰ کیلومتر با خونمون فاصله داشت بهخاطر کارش
منی ک اینقدر وابسته خانوادم بودم!
توی حایی ک هیچ امکاناتی نبود
با عصبی بودناش ساختم با بی پولیش ساختم
تو تنهایی بارداریمو گذروندم تو بی امکاناتی
تو تنهایی دارم یچمو بزرگ میکنم
یک سال و نیم اون جهنم و تحمل کردم تازه اومدیم توی یکی از شهرای کوچیک مرکزی ایران
فکنید اونجا ک زندگی میکردم چی بوده ک اینجا واسم بهشته منی ک یه عمر تهران زندگی کزدم
من خیلی احساسیم اصلا هیچ توقع اضافی ندارم حتی درکش میکنم ک کارش سنگینه میاد خونه خستس تمام بارا رو دوش خودمه فقط خریدای بیرون با خودشه.
فقط انتظار شبارد میکشم ک ۵ دقیقه برم تو آغوشش آروم شم. رابطه ک پیشکشش همون بغل هم ازم دریغ میکنه
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 ساعت پیش
1 ساعت پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز