"بی بی گل"

چند مدتی همینطوری گذشت تا زمستون شد..اون سال زمستون خیلی برف اومد و بی بی گل یه سرمای شدید خورد چون لوله کشی ترکیده بودو مجبور بو صبح ها چند سطل رو پر اب کنه و بعد ابو تو اجاق داغ کنه.....صبح ها دستاش به خاطر سرمای شدید سر میشدو شبا به علت سرمایی که‌تو استخووناش رفته بود تا صبح خوابش‌نمی برد....تا اینکه یه روز حالش خیلی بد شد..چشماش تب دارو لپاش سرخ شده بود و تمام تنش درد میکرد....اون روز هم مهدی اومدو وقتی دید داره چوب میبره به سمت اشپزخونه پایین جلوش رو گرفت تا یکم سر به سرش بزاره...مهدی نگاهش به صورتش افتاد....و با خنده گفت چقدر لپ گلی شدی...بی بی گل خسته لبخندی زد و همچنان راه میرفت..ولی چه راه رفتنی ...انگارفقی پاهاش رو به سمت جلو می کشید....مهدی دید که اینطوریه...جدی چندبار بی بی گل رو صدا کرد ولی اون منگ به راهش ادامه میداد...دیگه واقعا ترسیده بود و با صای کمی بلند که ناشی از ترس بود بی بی گل رو صدا کرد..بی بی گل ایستاد....به سمتش برگشت..و بعدیکدفعع روی زمین افتادو غش کرد

اسم مادر پدرش بوده...بی بی گل...ولی همه گلی صداش میکردن

مهدی بلندش میکنه و تازه میفهمه که بیچاره داره تو تب میسوزه...میره به مادر و خالش میگه ولی اونا با بی تفاوتی میگن بزار بمیره...اون به مادربزرگش میگه....مادربزرگش که یه جورایی دلش برای بی بی گل میسوخته میاد بالا سرش و یه جوشونده گیاهی میده بخوره....بعد اونم خواهر مهدی یعنی سالومه میاد بالاسرشو ازش مراقبت می کنه.....بی بی گل تو اون خونه که هررروز کارهاشون رو انجام میداده ..فقط همین سه نفرو داشته..طالومه..مهدی و مادربزرگ

تا اینکه حال گلی خانوم بهتر میسه و سرپا میشه و دوباره روز از نو و روزی از نو..با این تفاوت که خاله وقتی عمق توجه مهدی رو به گلی می بینه عصبانی میشه و بیشتر گلی رو می رنجونده و عذاب میداده....و اینم بگم تو دوران سرماخوردگی بود که مهدی میفهمه اجازه خوردن گوشت رو بهش ندادن و یه دعوای درست حسابی میگیره و میگه شماها آدم نیستید....عروس خ ن بس هست که هست ..به هرحال داره تاوان گناه یکی دیگه رو میده ...انقدر وجدان داشته باشید که حداقل اینقدر ازش کار می کشید لااقل بهش غذا هم بدین

دیگه زمستون با هر سختی بود میگذره و بهار میاد....همه لباسای نو داشتن و در حال خرید و نو کردن رخت و لباساشون بودن....ولی گلی هم و غمش فرق میکرد....خونه تکونی اکن تمه اتاق واقعا کمر شون بود....با اینحال بی عذر و بهانه رفت و با جون ودل همه جارو می سابید...نزدیکای ظهر بود که خسته و کوفته رو ایوون نشسته بود که دید مهدی از دور میاد...اسمون ابری بود...دل اونم مثل دل اسمون پر بود..به هرحال دختر بود دلش نمی خواست هرروز یه دامن پاره و یه پیرهن رنگ و رفته و یه شال نخ کش شده رو سرش بزاره....نکه طاقت نداشته باشه..داشت..ولی یه سوال بود که تنشو می لرزوند..تاکی؟ دلش لرزید یعنی تااخر عمر نباید یه دست لباس تمیزو نو می پوشید

مهدی اومد کنارش و با لحن دوستانه و شوخی گفت...با من درد و دل کن...

گلی با تعجب نگاهش کرد و گفت چی؟ مهدی با خنده گفت...هوا ابریه....رفیق شفیقت سایه در کار نیست....گفتم من جاش به دردو دلات گوش کنم....گلی برای اولین بار سرش رو بااورد و مستقیم به چشمهای مهدی نگاه کرد...بی شک قشنگ ترین چشمهای مشکی دنیارو داشت

مادر مهدی که می بینه واقعا مهدی ته دلش پیش گلی گیره میشینه پای اون خواهرش که به یه مرد زندار که ۵۰ سالشه و عقیمه لی رو بده..خواهرش اول مخالفت میکنه ولی اینقددر خواهرش اصرار می کنه که قبول می کنه...