"بی بی گل"

باشه....دارم تند تند میزارم..اخه مامان مهدی خیلی منتظر بود..نمیخواتم ناراحتش کنم..ته دلم ناراحته😥😟

بی بی گل رو مثل گوشت قربونی میندازن وسط هرکس که دلش می خواست میومد و میزدش...واقعا عجب خوشامد گویی گرمی....و تهش با تن زخمی و پراز ناخن و کبودی..اونو می فرستن به ته انباری تو اتاقش......اولش می خواستن صیغه پسر یزرگ بکنن اونو ولی یه دفعه همون خاله عبوسه میگه چی چی رو صیغه کنی..پس فردا دوتا بچه پس میندازه .الکی الکی عروست میشه..اونوقت کسی به مرد بچه دار زن نمیده و از اون گذشته با وجود بچه زبون همه هم کوتاه میشه..مادره فکر میکنه و می بینه حق با اونه....پس اونو فقط خدمتکار میکنه....نزدیکای صبح بی بی گل خوابش می گیره....که هنوز به ساعتی نگذشته بود که در انباری با شدت باز میشه و مادر پسره که اسمش فتانه بود با دادو لگد میندازتش بیرون و کارهاش رو بهش میگه....

و روزاس نحس و طاقت فرسای بی بی گل شروع میشه..از صبح خونه هارو و حیاطو اب و جارو میکرده...بعد اون میرفته اشپزخوته و غذا بار میزاشته...اونم برای ببست..سی نفر(یه رسمی بود که همه خانواده دور هم غذا میخوردن تو سالن بزرگ خونه مادر بزرگ)بعدم تو اشپزخونه ظرف هارو میشسته و جابه جا میکرده....و دوباره عصری میفتاده به لته و جارو....شده بود کنیز اون خونه...از هر طرف صداش میزدن اون می دویید و می رفت و کار میکرد...

بهش حق خوردن گوشت رو نمیدادن....و اون هرروز وقتی قیمه بار میراشت ...یا قرمه سبزی درست میکرد.دلش هوای گوشت های سرخ شده چرب و چیل توی خورشت رو میکرد.(خودم گشنم شد😁.)ولی می ترسید و لب نمیزد....تازه کافی بود برنج یکم نرم بشه...جوری غر میزدن و دعوا میکردن که بی بی گل کل روز چشماش پرو خالی میشد....تا اینکه یه روز نزدیکای ظهر بود که داشت عدس پاک میکرد تا عدس پلو بار بزاره....

و داشت همون طوری با خودش حرف میزد که یکی از پشت میادو میگه با کی داری حرف میرنی.....یه دفعه قلبش از ترس نمیزنه...با وحشت برمیگرده پشت سرش رو نگاه کنه که می بینه مهدیه....مهدی پسر همون خاله عبوسه هستش ولی برعکس اون همیشه شادو خنده رو بود....روزایی که اون میومد رو دوست داشت...چون یه جورایی سر همه رو گرم میکرو و با شوخی... توجه هارو به بی بی گل کم میکرد....بی بی گل سرشو میندازه پایین و میگه با هیچکی بخدا...

مهدی میا و رو ایوون کنارش می شینه و با خنده میگه..ولی من دیدم داشتی با سایت حرف میزدی...چه دوستی هم پبدا کردی.‌همیشه کنارته...حرفم نمیزنه و فقط گوش میده...

بی بی گل سکوت میکنه..که مهدی میگه....

چرت و پرتاشون رو درباره غذا جدی نگیر بخدا قبل تو نمی دونی چقدر مصیبت داشتیم...تمام شربت های معده عمو طاهر عطاری رو ما می خریدیم.!کلا خدانگهش داره..روزیشو از خونه ما در می اورد...فتانه که غذاش همیشه خام بود....اون دوتا عروسم که دیگه نگم برات...غدای بیچاره از بد طعمی به حرف می اومد!

خانما وقتی طول میدم..یعنی پارت طولانی تره...یکم صبور باشید..من پشت سرهم در حال تایپم

بی بی گل بعد حرفای اون یه لبخند گوشه لباش می شینه و میگه..نه بابا دیگه اینطورام نیست...مهدی با لبخند میگه دقیقا همینطوریاست و بلند میشه میگه..ما دیگه رفتیم....خداحافظ....

بی بی گل از دور به رفتنش نگاه کرد....مهدی دانشجو بود و شیمی میخوند....و همیشه همینطوری مهربون بود...نه با بی بی گل باهمه..این تک ذاتش بود واسه همین بی بی برداشت خاصی از حرفاش نمیکرد