کلبه شعر ☘️✨

روى 〔لبخَــندت 〕 مكث كن

چند ثانيه فقط بيــا جاى من و

زل بزن به خودت...

ميبينـى؟!

عجيب〔 ديـــوانه〕 ميكند آدم را

آرامـــشِکُلِ اینِ دُنیا
قَطعا با「 دَستایِ یـــارَم 」بَرابَری میکُنه..!

عشق یعنی کہ دلم بࢪاے تـو تنگ شود

تپش قلب منم بـا تـو هماهنگ شود

عشق یعنے کہ من صاحب قلبت بشوم

بین عقل و دل من بࢪ سࢪ تو جنگ شود

عشق یعنے کہ یک ࢪوح ولے دࢪ دو بدن

دل تو با دل من ساده و یک ࢪنگ شود

عشق یعنے بہ کنارِ تو بہ سامان بࢪسم

همہ آواز جهان باتو خوش آهنگ شود

عشق یعنے تـو نبـاشے و دلم دق بکند

زندگے کࢪدن من بے تو بہ من ننگ شود

عشق یعنے بکشے دست نوازش بہ سࢪم

هࢪ صدا دࢪ نظࢪم جز تـو بد آهنگ شود 💋❤️

در ڪوچہهاے یخ زدهے

شهــرِ بےفروغ

گرمےِ چشمهاے تـو

در بَــر گرفتنیست

این ؏شق ماندنے

این شعــر بودنی

نشستن سرودنیست

ای هستی من دلدارم عشقم/نبینم که باشی تو با رقیبم

روز و شب همه فکرم شده یارم/قربان تو یار باوفایم (مسمط)

متاسفانه

💔💔

باز که بیمار صدایت شدهام میبینی؟

من پریشان نگاهت شدهام میبینی؟

به همان کعبه و بتخانه قسم ای جانا

عاشقِ عمقِ دو چشمت شدهام میبینی

چو شبی بر در میخانه رسیدم شاید

همه از باده چو مستت شدهام میبینی؟

به هوای دل تنگم به تو افتاده نظر

از درونم که چه ویران شدهام میبینی؟

خواب دیدم که دمی دست به دستم دادی

در همین خواب خرابت شدهام میبینی؟

گفتم از عشق و نگاهی به خیابان کردی

در به در، راه و خیابان شدهام میبینی؟

گذر از قلب منو جای دو پایت مانده

گو دمی این دلِ ویران شدهام، میبینی؟

بوی آن عطر تو از باد صبا پرسیدم

گر شبی مست هوایت شدهام میبینی؟

گفتم از باده پرستی به تو شاید برسم

بهر این عشق چو کافر شدهاند میبینی؟

دوش دیدم که مرا از دل خود میراندی

آخرش طَردِ سَرایَت شدهام میبینی؟

و صبح رنگ کرشمه های نگاه تـوست!

دلبران، دل میـبرند، اما تـو جانم میـبرے

ناز را افزوده ، با نازت توانم میـبرے

سوز دردِ عشق را با غمزه های ناز خود

تا ته قلب من و تا استخوانم میـبرے

میزنےچشمڪ نهانے، جانِ تـو! جان خودم!

با تڪان پلڪ خود تا بیڪرانم میبرے

تاڪه میخواهم بگویم راز خود را ناگهان

دستهاے مهربان را بر لبانم میبرے

میڪنے ساڪت مرا با بوسه هاے بی هوا

شعر را با بوسه از روے زبانم میـبرے

تو شبیه دلبران هستی ولي جور دگر

دلبران، دل میبرند، اما تو جانم میبری...

ناز بودی ناز کردی من خریدارت شدم

آمدی با جان و دل سر گرم بازارت شدم

ای همه زیبایی ات در واژه ها جاری شده

شعربودی شعرگویان محو دیدارت شدم

خواستی با حلقه ی گیسو به دار آویزی ام

اختیاراز دست من رفت و گرفتارت شدم

دستها را حلقه کردی و نفهمیدم چرا

باهمه بدعهدی ات ناگه بدهکارت شدم

نازچشمانت مرا دیوانه خود کرده بود

وعده یک بوسه دادی و طلبکارت شدم

بی توشعرم رنگ غم دارد نمی فهمی مگر

از چه من رقصنده ی ساز پر آزارت شدم

باخم ابروی تو پشتم شکست ای بی وفا

یک نظر حتی نفهمیدی که تبدارت شدم

"عندلیبت"بودم و در بوستان پنهان شدی

با پرو بالی شکسته زار و بیمارت شدم

با تــــو
خوشبختترین آدم این قافلہام
کم نشو...
دور نشو ...
بے تـو جهانم خالیست...🕊

*تا دستت را می گیرم
بی اختیار،
دست می کشم
از تمام دنیا*..