از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله مروی است که:
«احمق کسی است که متابعت هوا و هوس نفسانی را کند، و آرزو از خدا داشته باشد».
و شخصی به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کرد که: «قومی هستند که گناه میکنند و میگویند ما امید به خدا داریم و همیشه چنین اند تا مرگ ایشان برسد.
حضرت فرمودند که: ایشان کسانی هستند که به آرزو میگذرانند و دروغ میگویند، رجا و امید ندارند. و به درستی که کسی که امید به چیزی داشته باشد در صدد طلب آن بر میآید. و کسی که از چیزی بترسد از آن میگریزد».
و شخصی به حضرت صادق علیه السلام عرض کرد که:
«قومی از دوستان تو معصیت میکنند و میگویند ما امیدواریم. حضرت فرمود: دروغ میگویند، دوستان ما نیستند. اینها قومی هستند که امانی و آمال (آرزو) ، ایشان را مضطرب کرده است. کسی که امید به چیزی داشته باشد عمل از برای آن میکند».
و باز از آن حضرت مروی است که:
«مؤمن ، مؤمن نیست تا خوف و امید داشته باشد. و خوف و امید نمی دارد مگر در وقتی که عمل کند از برای آنچه میترسد و به آن امید دارد».
