دخترم کلاس اوله . چند ماه اولو حسابی حرص میخوردم و سخت میگرفتم تا راه بیفته و تکالیفش کامل کنه . تاپیکاشم هست . ولی دیگه انگار خسته شدم برام مهم نیست .فقط یه ساعت خاموشی ۹ و نیم براش گذاشتم که زودتر بخوابه و صبحا سرحال باشه میره مدرسه .
بنظرتون تا کی باید پا به پاشون باشیم؟ من که یه بیخیالیه عجیبی گرفتم از خودم تعجب میکنم. یعنی از خدامه که بنویسه ها .ناراحت میشم ننویسه و همش چشمم بهشه . اما ننویسه هم دیگه میگم خودش مدیریت کنه و عواقب کاراشو بپذیره .بهش میگم خودت میدونی و معلمت .
مامان من از روز اول هیچ دخالتی توی درسم نکرد در حدی که حسرت میخوردم به دفترای رنگ شده بقیه بچهها
حتی دیکته هم خودم به خودم میگفتم
ولی الان خوشحالم که این کارو کرد و مستقل بار اومدم
نه خیلی سختگیر باشین نه کلا ولش کنین،،اگه خیلی سخت بگیرین لجباز و وابسته میشه،کامل هم ولش کنین درس نمیخونه..
سعی کنین در طول روز یه چند ساعتی رو فقط برا درس اختصاص بدین،پایه اول پایه حساسیه
نه من اینجوری نیست که همراهیش نکنم . دیکته میگم هر سوالی اشکالی داشته باشه جواب میدم اما مثلا قبلا تا هر موقعی که تموم بشه بیدار می موندیم تا بنویسه . میخواستم تمام و کمال انجام بده . اما الان خب ۶ ۷ ماه گذشته . دیگه باید خودش آشنا باشه و براش مهم باشه نه که هی من بگم بنویس بنویس
درسته . من اینجوری نیستم که ولش کنم اما خودش بیخیال درس و مشقه. نظر معلمش براش مهمه ها . اما انگار خیالش راحته من راش میندازم . آروم آروم مینویسه . وسطش هی میخواد بازی کنه . غذا خوردنشو خیلی طول میده . امروز ۱ ساعت و بیست دقیقه پای میز غذا بود آخرم دعواش کردم تا تموم کنه بره استراحت بعد پاشه بنویسه . الانم شاید یک سوم مشقاشو نوشته با کلی تذکر از من که میگم بازی رو ول کن . هی حرف نزن . بنویس . ولی از ظهر بهش گفتم ۹ و نیم خاموش میکنم الان میخوام پای حرفم بمونم .
آخه دیر هم بخوابه از اونور صبح خسته هست توی کلاس هم یادگیریش کم میشه دیگه .
اهان . آره ولی بخدا ما چهار تا بچه بودیم مامانم خودش میگه ذره ای اذیت نشده سر درس ما . من خودم یادمه از مدرسه میومدم هنوز مقنعمو درنیاورده مینشستم پای درس و مشقم همیشه هم شاگرد اول بودم. این بچه های این نسل خیلی حرص میدن . مدرسه ها هم انتظاراتشون از والدین خیلی بالاست .
