چالش کتاب هفتگی

من خوندمش. بدک نیست. من باور این جور حرفا یه کم برام سخت و غیرمنطقیه

داشتم از پستای قدیمی می خوندم ندیده بودم سانتا توضیح داده براتون، داشتم میومدم پستمو پاک کنم که دیدی و جواب دادی :))))

وای خیلی فضولیم گل کرده :))

حدس می زنم یکی از کتابای امریکای لاتین باشه. خوندن اونا واسه من خیلی کند پیش می ره

راستی خوبه لیستشو پیدا کنیم اینجا بذاریم و در موردش حرف بزنیم. سعی می کنم امروز انجام بدم اگه شد

آرررره من عاشق اینجور موضوعاتم.نویسنده ش کی بود؟ می تونی بگی از کدوم موضع نگاه کرده به قضیه؟

من نخوندم ولی دیده بودم بچه ها در موردش حرف زدم. آها فکر کنم پارمیدا خونده بود و تعریف می کرد. من فقط فیلمشو نصفه نیمه دیدم

فکر کنم سبکش تو مایه های غرور و تعصب باشه، درسته؟

خب... ملت عشق...

ببینید موضوعش خیلی خوب بود. اما بد پرداخته شده بود . من نمیدونم به خاطر ترجمه ش بود یا چی. ولی بعید می دونم حس می کنم متن اصلی همینجوری بوده. همونطور که گفتم ، در حد رمانهای پرفروش امریکایی بود نثرش. یعنی شما زیبایی ادبی نمی بینید. هنر نویسنده رو نمی بینید. صرفا یه داستان برای شما تعریف می شه. و متاسفانه به نظر من داستان جوری تعریف شده که به مذاق غربیا خوش بیاد. یعنی تقریبا هیچ شباهتی بین چیزی که ترسیم میشه، با چیزی که ما شرقیا از محیط و تاریخمون تو ذهنمون هست، وجود نداره. دقیقا مثل دیدن یه فیلم هالیوودی! 

کتابش چند تا راوی مختلف داشت. اما تقریبا هیچ کدوم از راوی ها برای من قابل باور نبودند. تو بحث راوی همیشه این سوال هست که آیا راوی قابل اعتماد هست یا نه. خواننده گول راوی رو می خوره ، یا میتونه تشخیص بده واقعیت چی بوده، غیر از اون که راوی می گه. مثلا رمان لولیتای ناباکوف رو در نظر بگیرید (من خودم کامل نخوندمش) راوی یه پدوفیله، اما خواننده باهاش انقد همذات پنداری می کنه که ممکنه خطاهاش رو متوجه نشه! در این حالت راوی به شدت قابل باور و تاثیر گذاره، اما اصلا قابل اعتماد نیست. چون داره واقعیت رو جور دیگه ای به خورد شما می ده.

پس راوی باید اول از همه قابل باور باشه، شما قبولش کنید و باورش کنید، بعد شک کنید به قابل اعتماد بودنش.

اما راوی های ملت عشق اصلا برای من قابل باور نبودن. نمی دونم شاید ذهن من زیادی شرقیه. و همه چی برام یه استاندارد پیدا کرده.

من قبلا در مورد زندگی شمس و مولانا کتاب کیمیا خاتون رو خونده بودم. مطالب دو تا کتاب، خیلی با هم تفاوت دارن. در واقع من برای بعضی مطالب ملت عشق سندیت تاریخی نتونستم پیدا کنم. گرچه در کل رمانهای تاریخی، تخیلی هستند. و این بطن مطلبه که مهمه

و بطن مطلب، برای من چیز جدیدی نبود. 

در کل من ترجیح می دم نویسنده ی کتاب من رو یه فرد باهوش تصور کنه - نه شبیه یه تماشاچی فیلم، که باید حتما در طول خوندن کتاب سرگرم شه.

ولی خب ، کتاب جالبی هم بود. از اون کتابایی که فکر می کنم هر کسی بخونه نه ضرر کرده نه سود خاصی. می شه به عنوان یه تجربه ی معمولی و گذرا بهش نگاه کرد

و باید از اول هم اینو حدس می زدم . کتابای دوره ای. کتابایی که یهویی معروف می شن و همه می خوان بخونن و  - خب از تعداد عکسهای جلد این کتاب توی اینستاگرام هم میشد فهمید. 

ولی از اون طرف، چه اشکالی هم هست از این کتابا بخونیم.

من پیشنهاد می کنم؟ بله. اما انتظار بالا نداشته باشید. یه کتاب سرگرم کننده س. منو به ذوق نیورد، شگفت زده نکرد، از جام بلندم نکرد، بهم احترام نذاشت! منم اونقدر جذبش نشدم!

کتابی که الان دستمه و شروع کردم : دختری که از چنگ داعش گریخت.

حدود 60 صفحه شو خوندم. و وای که ترسناک و ناراحت کننده س... ترسناک چون می دونی این اتفاقا همه واقعی بودن. تصاویرش رو تو اخبار دیدی. و فکر می کنی دور نبوده این جریانا، می تونسته سر تو هم بیاد... ماجرای خانواده های ایزدی عراق که با داعش مواجه شدن. هنوز جلوتر نرفتم

قسمت هایی از کتاب ملت عشق که دوست داشتم و برام جالب بود: (کلیک کنید بزرگ میشه)