با خواستگار خوبی که خیلی به دل تون نباشه، ازدواج میکنید؟ بدتون نیاد، خوشتون نیاد، حس جنسی م نداشته باشید...، سن تون هم نزدیک 30، با این شرایط ازدواج میکنید،
خصوصا اگه آدم احساسی باشه، چجوری از اون حس به دل نشستن و تمایل و علاقه بگذره؟
تصمیم منطقی بهتره ولی خب ته دل آدم انگار باز راضی نمیشه و ی حسرتی میمونه...
اینکه اگه آدم خوبی باشه بعدها علاقه ایجاد میشه، درسته؟
نه
یه عمر قراره باهاش زندگی کنی وقتی نمیتونی باهاش کنار بیای بهتره ردش کنی نه خودتو بدبخت کن نه اونو
اگ مهرش به دلت ننشسته ازدواج نکن
نمیدونم منم همینجوری بودم منتهابایه شرایط دیگه ومجبوربودم یجورایی ب انتخاب چهره اش ب دلم ننشست و
بعدازچهارسال هنوزازچهره ورنگ پوست و...همسرم راضی نیستم و گاهی توذهنم میگم کاش شرایط جوردیگه ای رقم میخورد
ولی ازنظراخلاقی ادم سالم وپرکارو موفقیه و/ابراز علاقه بلدنبست یاحالابرای من رونمیکنه نیمدونم
اگربهم ابراز علاقه میکرد شاید این چیزایی که ازش بدم میاد درست میشد
اگر ادمیه ک میتونه علاقشو ب زبون بیاره خوبه انتخابش کن
بستگي به نياز خودت ودل خودت و روحيت داره
مثلا من خودم از يه سني تصميم به ازدواج داشتم و اگه كسي پيشنهاد ازدواج ميداد و ميديدم ادم خوبي است رد نميكردم ، و با كسي كه شرايط و قصد ازدواج نداشت همكلام نميشدم كه وقتم هدر بره و با احساساتم بازي شه،
مشاور ازدواج هم ميرفتم
به هر حال كاملا به نظر و عقيده ي خودتون بستگي داره
تا با كسي اشنا نشي متوجه نميشي ميتوني دوسش داشته باشي و باهاش زندگي مشترك تشكيل بدي يا نه.
اگه كسي رو دوست داري و بهش فك ميكني كه باعث دو دليت است ، خب ردش كن بره ، چون فايده نداره
از حرفات احساس كردم كه كسي در ذهنت است
قطعا یه دلیلی داره که به دلت ننشسته
کسی رو دوس ندارم، کس دیگه م در حد خواستگار هس... .
با توجه به شرایط م خب به نظرم بدنیس و مناسبه و میخوام قبول کنم این تصمیم از لحاظ منطقیِ
ولی خب دختر احساسی م هستم که دوس داشتم عشق و علاقه م تجربه کنم و گذاشته بودم برا ازدواج... ،دوس داشتم با به دل نشستن و دل راضی و ذوق باشه، ولی خب همه چی م باهم نمیشه و اینکه همه شرایط اوکی باشه یا طرف همه چیز تموم این امکانش خیلی کمه...
