همینجوری بی دلیل به این فکر افتادم اگر یه روز ازدواج کنم چطور دوری پدرمادرم رو تحمل کنم چون خیلی وابسته هستم و افسرده.یعنی ممکنه به خاطر این موضوع به خودکشی فکر کنم
بعد رفتم اینستا دقیقا یه پست مربوط به این موضوع دیدم
اومدم سایت هم دو سه تا تاپیک با این موضوع زدن! عجیب بود برام ولی خوشحالم تنها نیستم و این حس عادیه
یعنی شما دوست ندارین هیچ وقت مستقل بشین
این دیگه علاقه نیست
شما وابسته ای
منماینجوریم خیلی وابستم و دلم نمیخواد تنهاشون بزارم
من وحشتناک وابسته خانوادم مخصوصا مادرم بودم نزدیک یک ساله ازشون جدا شدم ولی هر روز میرم خونشون وقتی شوهرم سرکاره . روزای اول به معنای واقعی کلمه دیوونه شده بودم خیلی خیلی خیلی سخت بود ولی هرچی گذشت حس عذابه کمرنگ تر شد الآنم هنوز طاقت دوریشونو ندارم ولی حالتی شده که خونه خودم راحتتر از خونه بابامم وقتایی اینجام دلم برا اونطرف تنگ میشه هیچ وقت بچه هاتون وابسته بار نیارین خیلی بده خیلی
من متاسفانه در شرایطش قرار گرفتم و مشکل حل نشد
یک سال تقریبا شهر دیگه بودم
و هر روز کارم گریه بود و افسردگیم خیلی تشدید شد افکار خودکشی و....اصلا تمرکز نداشتم انگار یکسال به طور مداوم عزادار بودم خودمو کشتم تا برگردم شهر خودم بعدش دوباره علائم افسردگی خیلی کم شد عادی شدم
نمیدونم اصلا چی باعث شده اینجوری باشم
از همون اول به من میگفتند خونه فامیل شب رو بمون ما بریم قبول نمیکردم میگفتن تنهایی برو گردش قبول نمیکردم
یعنی پدرمادرم خیلی تلاش کردند من به تنهایی رو پای خودم وایسم ولی خودم نخواستم
من سخت به دیگران اعتماد میکنم و چون با آدم های جدید ارتباط نمیگیرم دور بودن از پدرمادرم به معنی تنهایی مطلقه بنابراین خیلی میترسم
منم داشتم یروز با شوهرم درمورد یه موضوعی حرف میزدم
جالبه همون روز اومد تواکسپلور اینستام😁خیلی جالب بود برام
