خدا

میدونم چی میگی عزیزم، اونا هم محبت ندیدن حتما، که به تو بدن، اما تو رود باش، هم خودت بجوش و هم به بقیه بهره برسون، بزار تو چشمه ی محبت باشی و اونا رو سیراب کنی، بخاطر خدا این طور باش، گره هات یکی یکی باز میشن، مخصوصا پدر و مادر که هر چقدرم نامهربون، باید با ادب و احترام و خوش برخورد باشی باهاشون، دستور خداست، اگه میخوای خدا کمکت کنه، تو به امر خدا توجه کن، بخاطر رضای خدا تو هم یه تغییری به خودت میدی، امر خدا هم بخاطر خودمونه، اسمش بخاطر خداست، خیرش برای ماست.

بله، هر جا سکوت کردی، یعنی راضی بودی، بايد چیزهایی که حق انسانی ات هست رو میخواستی، که البته توی همه ی خانواده ها مشکل هست، برای هر کس به نوعی، برای شما هم این حالت بوده، بلند شو، با اراده، با قاطعیت اما مهربانانه خواسته ات رو بگو و بخواه.

ببخشید عزیزم، من اصلا دوست ندارم باعث ناراحتیت باشم، خواستم با واقعیت تو رو آشنا کنم عزیزم، چون آدم وقتی داخل مشکله، یه چیزایی سخته دیدنش، خودم تجربه اش رو دارم.

دقیقا منم همین رو میگم عزیزم، هر جا سکوت کردی، اعلام رضایت کردی، باید میگفتی که تو هم حقی داری، البته با ملایمت و خوش رویی، نباید بی تفاوت بی خودت  باسی.