غزلبانو #

مرد می خواهد سفر، مردِ سفر هستی بیا

این سفر تا مقصدش صدها خطر می آورد

غزلبانو#  

رفتیّ و از آن روز چشمم خیره بر راه است 

در من توانِ بی تو بودن نیست  ،می دانم 

فصل بهار آمد ولی من همچنان چون قبل

درگیر با سرمای بی حدِ زمستانم 

بداهه

غزلبانو#  

در عمق چشمان تَرَش اندوه جاری است 

با خنده هایش در پی انکار درد است 

می خندد اما توی قاموس غزل ها 

معنای چشم تر همان اقرار درد است 

غزلبانو#  

تو مثل رویش گل در غروب پاییزی 

منم که زردِ خزانم، بمان بهارم باش

غزلبانو#  

همان که روزی آمد و برای من پناه شد

چه زود کوچ کرد و رفت، رفیق نیمه راه شد

غزلبانو#  

رفتی و ، حالِ دلم ، بد شد و بارانی شد
فاصله، بین من و ، بین تو طولانی شد
آنقَدَر فاصله افتاد میان من و تو
که غمِ عشق نشسته است به جان من و تو

غزلبانو#  

رویای من ، زیبای بی تکرار در شعرم 

زیباییت هرگز نشد انکار در شعرم 

من دوستت دارم، کماکان در دلم هستی 

این دوستت دارم شده اقرار در شعرم

غزلبانو#  

رسیدنم به تو یک اشتباه مطلق بود 

ز راهِ آمده اما چگونه برگردم 

غزلبانو#  

نمی دانم که بعد از رفتن تو 

چه خواهد شد چه می آید سر من 

فقط می دانم آری هر شب و روز 

که خون می بارد از چشم تر من

غزلبانو#  

‌دیرباز ی است که با غصه و غم ساخته ایم

اندکی صبر، بزرگ است خدای من و تو

غزلبانو#