دلم گرفته

۶سال پیش  یکی از فامیلای دورمون که من تا حالا ندیده بودمش و فقط اسمشونو شنیده بودم،اومد خواستگاری البته اونم منو ندیده بود،مامانش منو دیده بود و پسندیده بود،پدرش از خان زاده های قدیم بوده که رعیت داشتن و همه هم خیلی قبولشون داشتن و روشن حساب میکردم.

من واقعا دوست داشتم ازدواج کنم،و معیار هایی که گذاشتم صداقت با خدا بودن و سالم بودن بود و همین،حتی گفتم میتونم با نداری و بی پولی کنار بیام ولی با اخلاق بد نه

اون آقا خیلی خودشو باشخصیت و موجه نشون داد و فقط گفت من خط قرمزی خانوادم هستن.

به ظاهر آدم خوبی اومد.خانوادم خیلی خوشحال بودن از اینکه این خانواده اومدن خواستگاری.دوجلسه باهم صحبت کردیم و به نتیجه مثبت رسیدیم

راهمون از هم دور بود و خب کمتر همو میدیدیم،و الان که فکر میکنم میبینم راه دور خیلی بده چون فقط ماهی یکبار طرفتو میبینی و هر وقت حالش خوبه و هیچ مشکلی نداره میاد و تو خیلی از مشکلات رو نمی‌بینی یعنی نیستی که ببینی.

بالای من بخاطر اینکه این خانواده یکم دستشون خالی بود بهشون سخت نگرفت،

من خودم حتی حلقه ی ازدواجمون نقره خریدم.و از خیلی مناسبتها که خب هم دوره ای ها داشتم چشم پوشی کردم.مثله شب یلدا....

این آقا به ما گفته بود که بخاطر مشکلی که با یکی از اعضای خانواده ش داشت دوسه سالی از خونه رفته بود و خونه مجردی گرفته بود

بله

خلاصه که خیلی راه اومدم.ینی خانوادم اینجور خواستن و من که بلد نبودم رو حرف کسی حرف بزنم هرچی گفتن قبول کردم.

دو سه روز قبل عروسی ی سری پیام تو گوشیش دیدم که باهمون دوستش که خونه مجردی داشتن حرف زده بود و راجع به چنتا دختر بود که قرار گذاشته بودن بیان خون اینا

نمیدونم چرا واقعا نمیدونم چرا من که دختر حساسی بودم اون موقع هیچی نگفتم همش فکر آبروی خانواده و فامیل بودم متاسسسفانه

این گذشت و نگم که شب عروسیم هنوزم که هنوزه بدترین شب زندگیم شد جشنی که برام گرفتن اصلا اونی نبود که من میخواستم،من دختر پرتوقعی نیستم ولی از کم هم کمتر بود و من از اول تا آخر حالم بد بود و حتی تا الان هیچ وقت دوس نداشتم فیلم عروسیمو ببینم