سلام دوستان.دلم خیلی شکسته.نمیتونم به کسی بگم.۳۲سالگی ازدواج کردم.الان ۳۵سالم.شوهرعوضیم همش میگه من نبودم.هیچکس نمیگرفتت.چرانمیری خونه بابات.منه بدبخت چه گناهی کردم.نمیخوام ابروم بره.نمیخوام پدرم ناراحت بشه.ازخیلی چیزام گذشتم.تنهام.به کی بگم😔😔😔
عجب بی شعوریه
نمیدونم چی بگم نمیشه واسه همه ی نسخه پیچید
کور بوده روز اول؟ بگو خونه بابام اضافی نبودم تو اومدی
بش بگو کسی برات دعوت نامه نفرستاده بود بیایی منو بگیری
چه پر رو،جوابشو بده ،بگو دعوت نامه برایت نفرستاده بودیم
دردش چیه؟
تاکوچکترین دعوامون میشه اینومیگه.منه بدبخت فقط برای ابروموندم.میگه چرانمیری خونه بابات.میدونی بری.من نمیام سراغت.بخاطراون نمیری.خیلی سخته به یه دختراین حرف بزنن.من بخاطرابروم.بخاطرپدرومادرم نمیخوام اونابفهمن.صورتم همیشه باسیلی سرخ نگه داشتم که کسی نفهمه.شده سواستفاده
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
-20 ثانیه پیش
-2 ثانیه پیش
1 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز