من خودم متاهلم یه دختر بیست ساله دارم دخترمم هم خوشگله هم دانشجوی یه رشته مهندسی پرطرفداره اصلا هم اهل دوستی نیست. وتا الان هم به جز یکی دو مورد, خواستگار جدی نداشته.
دوستی رو به هیچ عنوان نمی پسندم چون به نظرم کار بی هدفیه و ضررش بیشتر از نفعشه.
یه پسر یا شرایط ازدواج رو داره یا نداره اگر داره رسما بره خواستگاری و به خانواده دختر اعلام کنه برای آشنایی فلان مدت وقت لازم دارم مثلا 6 ماه یا حداکثر یکسال . دوتا جوون زیر نظر پدر ومادر با هم تلفنی یا حضوری در تماس باشن بعد تصمیم بگیرن. که همدیگه رو می خوان یانه. هیچ اجبار واصراری هم در کار نیست.
یا اینکه پسر اصلا آمادگی روحی ومالی ازدواج نداره بنابراین دلیلی نداره که با دختر مردم بدون اطلاع پدر ومادرش تحت عنوان دوست در رابطه باشید به خودتون وابستش کنید بعد ولش کنید بگید شرایط ازدواج ندارم . حتی نامردهایی هم هستن که به عنوان دوستی به دختر مردم دست درازی هم می کنن.
بنابراین به نظرم هر ارتباطی باید تحت نظر خانواده باشه تا کسی بی مسیولیت و بزن دررو رفتار نکنه ,و با احساسات دختر مردم بازی نکنه.
خط قرمز از نظر من و دخترم اینهاست:
خیانت حتی در حد یه پیامک
پنهانکاری مثلا داشتن گوشی مخفی یا رمز گذاشتن روی موبایل
دروغگویی
بدقولی
بچه ننه بودن
رفیق باز بودن
بدخلقی وایرادگیری وپرتوقع بودن
بدچشمی وگرم گرفتن با جنس مخالف تحت عنوان فامیل وهمکار
هرنوع دود وقلیون و واعتیاد ومشروب
خساست
مردسالاری ( مثلا من چون مردهستم اجازه نمی دم ادامه تحصیل بدی یا کار کنی)
بددل وشکاک بودن
دست بزن داشتن
اجبار در تغییرنوع پوشش اولیه ( مثلا من مانتوییم بخوای بزور منو چادری کنی)
وسواس
اصرار واجبار به ارتباط مداوم وغیرمعقول با خانواده همسر ( مثلا زندگی در مجاورت یا همسایگی خانواده همسر)
البته برای زندگی موفق این شرایطی که گفتم رو , هر دو طرف باید رعایت کنن فقط مخصوص پسر نیست.
شاید به نظر بعضیا خیلی سخت گیر هستم ولی به نظر من که بیش از 13 ساله عضو نی نی سایتم, و مشکلات خانوما رو دیدم علت اصلی طلاق توجه نکردن به این خط قرمزاست.
البته علت اصلی ازدواج نکردن هم اولا مشکلات اقتصادی جامعه وثانیا دختراییه که خودشون رو مفت دراختیار پسرا می ذارن بنابراین خیلی از پسرا دلیلی برای ازدواج نمی بینن.