وقتی تاپیک اقدامی ها رو میبینم یاد روزایی میوفتم که منم تو سایت همش دنبال راه حل بودم زندگی چندان جالبی از نظر روحی و تفاهمی با شوهرم نداشتم ولی انقدر حس تنهایی میکردم که دلم یه دختر میخواست که مونسم بشه.. یه پسر داشتم یه دخترم خدا داد و الان فکر طلاقم و پام گیر این دو تا طفل معصوم.. کاش قبل اقدام خیلیامون خوب فکر همه چیزو بکنیم بعد..
منظورم به اسی نیست.. به همه اوناییه که بعدا میان و این تاپیکو میخونن و تو دو دلی تصمیم به اقدام میگیرن و گند میزنن عین من به زندگی یه طفل معصوم..😔