🌷شعرهای من،،،

از دست تو، سر به بیابان نگذارم عجب است

مبتلایت شوم و دل نسپارم عجب است

قسمت چشم من از دوری تو، بارش خون

 گر دمی فارغ غم ،خنده برآرم عجب است

آسمان دل من بی تو گرفته ست مدام

با دل تنگ شده، زار نبارم عجب است

در نبودت همه ی لحظه ی من،، حال اسیر

روزها خط نزنم، من نشمارم عجب است

این تقلّای عبث ، این سر شوریده ی من

به  تکلف نه به دارَم،نه به بارَم عجب است

نازبانو

هر طرف رو کن و تردید نکن سوی منی

همه جانم شدی و در نفس و خوی منی

من به آزار تو می پرسم و جانان تو کیست

گونه گلگون شود و ، دلبر کم روی منی

منم و واژه ی خالی  و دل  معرکه گیر

 در میان غزلم شور و هیاهوی منی

شهر خالی شده از ولوله ی شاپرک ها

تو به چشمان سیاه منظره ی کوی منی

کار دل از سبب لطف طبیبان بگذشت

معجزه می کنی و ،مرحم و داروی منی

گر چه چشم پادشه ست بر تن و اعضای بدن

چشم من بر کف تو، در خم ابروی منی

چه بگویم که صحرای جنون جای منست

شده ام مسخ نگاهت وَ تو آهوی منی

بی قراری تو را رفتن تو تعبیر است

باز هم فصل خزان  گشت و پرستوی منی

نازبانو

دلم بی وصل جانان جان نخواهد

به عشق حاشا کند،پنهان نخواهد

خیالم بعد تو بی کس ترین است

ز درد بی کسی درمان نخواهد

به عشق سجده زدم ،گفتن گناهست

نماز عاشقی ، ایمان نخواهد

به بخت من گره افتاده از غم

وَ می گریاند و، خندان نخواهد

دلم رویش سیه ،چشمم ببخشا !

دگر از شرم خود، باران نخواهد

هزار و یک شبم باشد درازا

اگر باشی،شبم پایان نخواهد

مگر مجنون دوباره قیس گردد

که لیلا  باشد و  سامان نخواهد

خزانم من ،به پاییزش گرفتار

به مهر او ! دلم آبان نخواهد

نازبانو

هر که آمد اندکی ما را پریشان کرد ورفت

چشمهارا با غمش همواره گریان کرد ورفت

با دل درد آشنا ! آخر چه می خواهد فلک

از تمام بازیش بامن به دامان کرد ورفت

خوب میدانست این پیر کهن ! از درد عشق

از سر عمدش، مرامجنون دوران کرد و رفت

از قضا و از قَدَر ، تا نامُرادی های عشق !

حاصل عمر تباهم را، به پایان کرد و رفت

سینه ام پر شد زغصه درد من ناگفته ماند

من همان باغم زپاییزی که طوفان کرد ورفت

این چنین در محفل شعر وادب یادم کنید

ناز بانویی" به شعرش آه و افغان کرد ورفت

#نازبانو

ترسی ازعشق ندارم،ترس من فاصله هاست

ترس من ،چشم تو و؛ راز شب مسئله هاست

پشت هر پنجره ماندن ،شده عاداتِ  دلم

ترس من ، از سفر و از گذر  چلچله ها است

تو به گیسوی شبت ،شهر به هم می ریزی

ترس من، خنده ی تو ،آتش این قائله هاست

حس تردید تو ،و ماندن و رفتن به کجا

ترس من، شکوه ی تو ازکمی حوصله هاست

شده  عادت به دلم ،نیش سخن در دل حرف

ترس من، پچ پچ پیچیده ز حرفِ گله هاست

این که لرزیده دلم ، تازگی از حرفم نیست

ترس من، در به دری در پس هر زلزله هاست

سر خود گرم کنم  این دل تنگ آمده چیست

ترس من ، تنگی دل در وسط هلهله هاست

من به تقدیر خداوندی خود مشکوکم

ترس من ،می گذرد! ازگذر مرحله هاست

#نازبانو

با نگاهت عاشقم کردی،‌ دلم دیوانه شد

چشمهایت دام و دانه؛دل اسیر دانه شد

بعد تو لرزیدم و آوار گشتم آن چنان

 این دل آواره، آخر، منزلِ ویرانه شد

بارها گم کردم و بیخود شدم در راه عشق

این سرشوریده ام  ،،همپای هر پیمانه شد

ناله های نیمه جان در حسرت دیدار تو

سینه ام ماتمکده،با من قفس غمخانه شد

حال من آبستن است با بغض‌های نیمه شب

از سر درماندگی ها، ساکن میخانه شد

رفتی و شعر و غزل در خلوت سردم بماند

مهر خاموشی زدم، لب با سخن بیگانه شد

با من کافربه عشقت شرم دارم از خودم

چون خدارا در تو دید و ساکن بتخانه شد

رفتی و می پرسم ،آیا بعد من آن بی وفا

در کدامین محفل و کاشانه ای دردانه شد؟

رنگ رخساره خبر داده ضمیر حال من

هر که ناخوانده بداند ،حال دل فرزانه شد

از ازل تقدیر من پیچیده با درد و وداع  

چون به پایان آمد وناکامی و افسانه شد

#نازبانو

رفتی و جامانده ام ، اینجا هوا بارانی است

از بخت نافرجام من ،هر جا روم ویرانی است

حتی مجال این سخن ،از من ربودی با جفا

من"دوستت دارم"ولی، حرفم به لب زندانی است

تا آسمان قلب من با تندر و ابر آشنا ست

میبارم از سیلاب چشم دریای دل طوفانی است

چون مرغک بی بال و پر ،سر می‌گذارم هر طرف

آرام جانم رفتی و ، در من کجا سامانی است ؟

من حال یک دیوانه را ،فهمیده ام از حال دل

تنهاتر از دل ، دیده ام ، در وادی حیرانی است

در کوی ما جز سوزِ آه، حرفی نمانده بر زبان

سرمستی و دلدادگی در محفل رندانی است

 حقّا ! قمار عاشقان ، این بازی شرط و یقین  

من باختم! بازنده را ،در راه عشق قربانی است

گم می کنم گاهی خدا ،را لا به لای عشق تو

پایان عشق نا بجا، بی دین و بی ایمانی است

وای از سر شوریده ام ،وای از دل درمانده ام

گشتم اسیر واژه ها ،در من  غزل زندانی است

#نازبانو

زیر ِ باران ، دیدن دلدار می چسبد عجب

این هوای عاشقی با یار می چسبد عجب

پر گشایی سوی او با حالتی دیوانه وار

بوسه ی ممنوعه ی دیدار می چسبد عجب

تا که آغوشت گشایی سخت مهمانت شود

بر سر تجدید عهد ،اصرار می چسبد عجب

اینکه گویی عاشقم ،مشتاق تر از بار قبل

چون هزاران بار هم اقرار می چسبد عجب

از سر قصد و غرض ، نامهربانی ها، کنی

تا لبش بر چیند و آزار می چسبد عجب

یک شبی را تا به صبح در محفل محبوبه ات

با لب شیرین بیان ، گفتار می چسبد عجب

وعده ی دیدار را ،  پنهان کنی از بد دلان

از تو جویا هم شوند ، انکار می چسبد عجب

بهترین دوران عمرست هی ! جوانی ، عاشقی

حس وحال این چنین  ،بسیار می چسبد عحب

#نازبانو

ای مهربانتر از برگ، در بوسه های باران

ای نو شکفته غنچه، در موسم بهاران

تردید عشق گشتی ابراز عشق سخن نیست

تا  مژده گوی عشقم در عهد بی وفایان

بلوا به پاکن امشب در بزم دل پرستی

دل میدهم بدستت این گوی هست ومیدان

من  مرزبان کفرم ، در برزخ دل و دین

جانم به لب رسیده از عشوه های پنهان

جان از نفس جدا نیست با ادعای مستی

ناخوانده ام ببینی ،از حالت پریشان

هرجا رسیده صحبت از جان و جان ِجانان

در گوشه ای نشستم چون خلوت غریبان

 حتی خدای خود را درچشم تو بدیدم

"الله اکبر" من ، لعنت به این  خدایان

نازبانو

درگیر تو بودم که نمازم به قضا رفت

مرتد شده این بنده ودر راه خطا رفت

مجهول شدی رفتی و من با دل زارم

این گشته سوالم ، نگارم به کجا رفت

چون  دید که با مهر ، وداعش ننمایم

 از عمد به تلخی زد و با جور و جفا رفت

دل بار گران بود نگنجید به دوشش

از دوش بینداخت و آزاد و رها رفت

با عشوه بیامد،چه شد او را که هیهات

با ناز برون آمد و بی ناز و ادا رفت

دلشوره که از رفتن او بود همین بود

ترسم همه این بود و آخر به خفا رفت

هی داد زدم ،قصد سفر کرده بیایید

باور ننمودید و دیدید،، به خدا رفت !

یک عمر غزل خواندم و از یار نوشتم

یا رب همه ی شعر و غزل رو به فنا رفت

#نازبانو

تو نباشی همه ی عمر غریبم که نگو...

گریه هر روز شده بی تو نصیبم که نگو

حالیم گشته دگر، آمدنی نیست تو را

لیک هر لحظه، خودم را بفریبم که نگو

غم تنهایی خود را به شبی جار زنم

با همان سوز و نوا ،بانگ مهیبم که نگو

بر حذر باش به من! طعنه ی دیوانه زدند

چو مسیحا بکشند سر به صلبیم که نگو

شده درمانده ز حالاتم و بیچاره طبیب

من نهان کردم و خواهش به طبیبم که نگو

می گذارم به بیابان سرم، ای داد، عجب !

بعد تو نیست دگرصبر و شکیبم که نگو

درد دل می کنم از غم به خدا باز قلم!

متحبر شده بر ،حس عجیبم که نگو

ناله سر میدهد احوال دلم واژه و شعر

بیت در بیت غزل، یاد حبیبم  که نگو

نازبانو

بسوزد ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺍﯼ ﻋﺸﻖ ، ﺗﻮ ﺑﺎ ﺩﻟﻬﺎ ﭼﻪ ﻫﺎ ﮐﺮﺩﯼ

یکی را واله و سر مست  ، یکی را مبتلا کردی

شدم مجنون تر از مجنون ،که طعنه میزنم با خود

به جای یا رب و یا رب !، چرا لیلا صدا کردی

تو فرمان میدهی جانا ! خدا در غمزه ی یار است

وَ من سر می نهم گویی : به شیطان اقتدا کردی

هزاران فتنه با کارت ،چه سر ها شیره مالیدی

سوار چرخ گردونت ، به صد رنگ‌ و ریا کردی

از آن روزی که پیچیدی بسان پیچکی در جان

مرا لجباز و یک دنده ، شبیه بچه ها کردی

نه احیا میکنی جانم، نه ترکم میشوی از جان

چه جانانی که با جورت به راه خود فدا کردی 

نازبانو

هر چه کنی بکن , مکن  , تَرک من ای نگار من

که محرمی به جان من،  ای  همه ی قرار من

فدای شرم سخنت، نگاه کن به چشم من

بگو که عاشق منی ، دلبر با وقار من

غنچه ی نا شکفته ای، وای به حال این دلم

نوبر نوبرانه ای، به فصل نو بهار من

 واله و شیدای توام، به حال من خرده نگیر

حسرت من نگاه تو ، مانده جهان به کار من

آخر این عشق وجنون ، کجا به سامان برسد

پناه می برم به تو  ، بهانه ی فرار من

بیا و مدعی بشو ،، تمامِ من فدایِ تو

ببازمش به راه تو ،که جان من قمار من

 سکوت واژه دیدنیست به احترام چشم تو

نام تو در شعر وسخن، همیشه اعتبارمن

هزار سجده می کنم به لطف بیکران او

که  آیتی ز جانب خالق و کردگار من

ناز بانو 

صدایم کن،نگاهم کن، که عشقت کرده ویرانم

به مهرت جان خطابم کن ، بخوانم جان جانانم

مرا احیای شب ها کن به لبخندی تماشا کن

ببند با بوسه لب هایم، بگو با تو به سامانم

اگر باغی ، منم بستان،جدای از تو نمی مانم

اگر تو آسمان باشی ،منم آن قطره بارانم

به وقت دل پرستی ها رهایم کن شوم عاشق

که مرتد گشتم از عشقت، نه دین مانده نه ایمانم

معما می شوم بی تو، به احوالی غریبانه

ولی آیینه می گردم ، چو باشی با تو آسانم

به لبهایم سپردم من،نباشی خنده بی معناست

چونان زلفی به سمت باد، به دور از تو، پریشانم

سپردم دل به چشمانت،غریبی می کنم با خود

چه شد در من نمی دانم به این حالات حیرانم

حبیبم ،جانِ جانانم، تسلی خاطرم گردان

بگو تا روز مرگ تو  ،کنارت.. با تو می مانم

#نازبانو

دلا نزد كسی بنشین ، كه او از دل خبر دارد

که همدل میشود با دل ،به چشمانش نظر دارد

من از  آغاز جا ماندم، ز ره رویان خوشبختی

شدم باغی که سرشار از درختی بی ثمر دارد

نگاهی میکنم باخود، چه زهر آگین میخندم

به تار و پود عمرم که جوانی را هدر دارد

دریغم کرد از مهرش گلایه کردم از عشقش

به خنده گفت آهسته که مهر من ضرر دارد

به حال زار خود اکنون ،ترحم میکنم گاهی

نشسته تا سحر با من نگفت قصد سفر دارد

شدم قربانی آن شب، سیاهی را پذیرفتم  

سپردم دل به چشمانم که نفرت از سحر دارد

در آن هنگامه ی خلوت ،هوای مرگ حاکم شد

نفهمیدم نگاهش را  چه سودایی به سر دارد

اگر بشکافم از سینه هزاران جلوه از درد است

 به تحسینش کنید او را که دستی بر هنر دارد

خدا می داند از حالم ،نشستن بر لب ایوان

همه کارم شده تردید،از این کوچه گذر دارد؟

غرض از ناله در شعرم همین بود و همین باشد

خوشا بر حال معشوقی که عشقی معتبر دارد

نازبانو