🌷شعرهای من،،،

سینه‌ام از عشقت‌ ای جان، جز دل ویران ندارد

 بر ره  سیلاب چشمم ،ایمن از طوفان ندارد

هر گلی در سینه ام چون کاشتم پژمرده شد

 آسمان چشمم ابری ، قطره ای باران ندارد

تا که فارغ می شوم از دل به دنبال تو هست

می کنم در بند وزنجیر، چاره، جز  زندان ندارد

تا به کی دل دل کنی و ، یک دله کن کار دل

یا بیا و، یا بمیران ،بی تو دل سامان ندارد

می زنم بر طبل رسوایی و با صد ،های وهوی

می کنم در بوق و کرنا،عاشقی پنهان ندارد

با هزاران شیوه  کردم درد خود را مختصر

لا علاج است درد دوری،مرحم و درمان ندارد

می نویسم حرف هایم ، می شود دیوان غم

این شب دلتنگی و هجران  و غم پایان ندارد

#نازبانو

دلم وقتی که می گیرد ، تو می آیی به دیدارم

تو درمانی به درد من، علاج این دل زارم

بیا با رسم دلجویی ،عیادت کن از این بیمار

نیاز بودن خود را ، بخوان از چشم تب دارم

مرا دلگرم کن جانا ! بگو هستم وَ می مانم

که محتاجم لبانت را بگویی " دوستت دارم"

شود شیرینتر آن لحظه بگیری  دست رنجورم

به آهنگ نفس هایم ،ببینی از تو سرشارم

 نگاه گرم و گیرایت، تمام دلخوشی هایم

دو چشمانت نگیر از من، نکن اینگونه آزارم

شدی خسته از این تکرار،از این اما و شاید ها

 منم درمانده تر از تو ،از این تکرار و اصرارم

دوباره غرق رویایم،مرورت می کنم گاهی

کجا رفتی کجا ماندی؛که  من دنبال اقرارم

کجا نامهربان بودم؟ کجای عشق لغزیدم

مردد ماندی، آیا من به عشق تو سزاوارم

تومجنون غزل بودی، چرا دل کندی و رفتی

تو رفتی و از آن لحظه، ز سوز شعر بیزارم

نازبانو

این ماهیت عشق ست ، فکرم شده چشمانت

گم گشته ، دل و دینم ، با عشوه ی پنهانت

این های و هوی من ،این مستی و ویرانی

چون باد بپیچانم  ، در موی پریشانت

با ذکرِ به لب هایم هر لحظه تویی جانا

می خوانمت ای جانان ، دست من و دامانت

درمانده تر از چشمم ، دستان سیه رویم

با حسرت آغوشت، آویخت گریبانت

باریکتر از مو، سر، ! من گوش به فرمانم

می خوانی و می آیم، تسلیم به فرمانت

بگذار بسوزم من ، در انجمنت چون شمع

با مهر پناهم ده ، در بزم شبستانت

وقت است بیا با من پیمان وفا داری

تو باغ و بهارم باش ، من مرغ غزلخوانت

نازبانو

امشب شبی ویرانه ست،در من دلی دیوانه ست

 یک امشب و مادر بیا ، عالم به من بیگانه است

امشب غمم افزون شده ، رفتی ودل مجنون شده

یک امشب و مادر بیا، از دوریت دل خون شده

امشب شبم طولانی ست، احوال دل بارانی ست

 یک امشب و مادر بیا، شعرم به لب زندانی ست

امشب هوایی گشته دل ،با غم نوایی گشته دل

یک امشب و مادر بیا ، فکر  جدایی گشته دل

امشب به دل سودا کنم ،با اشک خون رسوا کنم

 یک امشب و مادر بیا، گم گشتی و  پیدا کنم

امشب یتیمی می کنم،حال عجیبی می کنم

 یک امشب و مادر بیا، حس غریبی می کنم

امشب دلم آزرده شد، از بی کسی افسرده شد

یک امشب و مادر بیا،  شاخه گلم پژمرده شد

نازبانو

امشب هوس کرده دلم، مادر بیایی خانه ام

گاهی ترحم می کنم ، بر این دل ویرانه ام

دنیای من با رفتنت در نیمه پایان آمده

رفتی و بعد از مرگ تو با عالمی بیگانه ام

عمرت چوشمعی مادرم،اما شمع هم پایان خود

می سوزد و میگویدش ای وای بر پروانه ام

خاموش گشتی مادرم، پروانه هم آواره شد

دشت مصیبت سینه‌ام،صحرای غم کاشانه ام

بامن گذشت و سالها من هم خودم مادر شدم

با آنکه صاحب خانه ام اما همان بی خانه ام

نازبانو

من که خودم مادر شدم، پس این غم ویرانه چیست

این تنگیِ سینه_نفس ، این بغض ها از بهر کیست

این چشم های منتظر با  بی قراری های دل

من می پذیرم  رفته ست ، این دل نمیفهمد که نیست

خانه ز بعد رفتنت خانه نشد ویرانه شد

مادر ز بعد مرگ تو خنده به لب بیگانه شد

عزلت نشین سایه ها،باقاب عکس کهنه ات

این دختر دردانه ات ،از بیکسی دیوانه شد

 نازبانو

دل می زند، دیوار دل،این های وهوی از بهر چیست

این شادی با قیل و قال ، بهر چه و از بهر کیست

می‌گویم روز دلبری ، میعاد* مادر _دختری*

می گوید امّا ناله ت ، می گویم از بی مادریست

نازبانو 

من آن مرغ سیه روزم گریز از آشیان دارم

 گریزان از دل تنگم ، هوای آسمان دارم

درخت پیر باغم من ،تنیدم در درون خاک

نه باری و نه برگی و،  نه مهر از باغبان دارم

نه یارای سفر دارم نه بر دل تاب ماندن ها

نه همپایم به محمل ها نه فکر ساربان دارم

سکوتم میدهد معنا، بُریدن ها و، رفتن ها

من واین درد بی‌درمان به سوزی بی امان دارم

ملامت میشوم گاهی به این چشم انتظاریها

نمی خوانند از چشمم، مسافر بی نشان دارم

به تقدیرم رسیدن نیست،فلک با من درافتاده

برای دل سپردن ها ،نه جانانی ، نه جان دارم

#نازبانو

هر که از حال دلش دم بزند تنها شد

دل نوازیِ غم از عادت این سِودا شد

رسم دلدادگی و سوختن و دود شدن

پرِ پروانه ز جان کندن شمع گویا شد

بس که دندان جفا را بفشردم  به جگر

حاصل ناله ی گم، ما تَرَک لب ها شد

گرچه پنهان بکنم صورت غم رابه نقاب

 تلخی خنده ،به اسرار دلم حاشا شد

شده گوشم پراز نکته وپندانه ی عشق

آخر ساحل عشق در گذر از دریا شد

من طریقت بگرفتم ره مجنون وخطا

مسکنم بادیه ها ،عاقبتم لیلا شد

نازبانو

رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن

شرح احوالم پریشانیست حرفش را تزن

کرده ای عزم سفر این سینه مالامال غم

آسمان دیده بارانیست حرفش را نزن

در نبودت سرنخواهد زد سپیده از برم

بعد توشبهاچه طولانیست حرفش را نزن

ادعای عاشقی کردی و ترکم می کنی

ادعایت ، نامسلمانیست حرفش را نزن

گفته بودم سختی راهت، تو گفتی عاشقم

دل بریدن راه آسانیست ،حرفش را نزن

با چه رویی آمدی، دلجویی از ویران کنی

آخر این گریه طوفانیست حرفش را نزن

مبتلایم کردی و پس می زنی دامان من  

حال دل مانند زندانیست ، حرفش را نزن

خنده ام گم می شود پشت لبانی سوخته

ناله هایم بی تو پنهانیست حرفش را نزن

#نازبانو

روزی این شعرم برایت یادگاری می شود

می روم، اما نصیبت بی قراری می شود

من خودم گم میکنم هر لحظه در بطن زمان

روز هایت پوچی وچشم انتظاری می شود

هر چه می گردی نمی یابی نشانی از دلم

شعرهایت بعد من ،، یاد 'نگاری"می شود

یاد من آتش به جانت میزند در هر نفس ،

از لبت پر می زند خنده،، فراری می شود

نام من را می بری با حسرت واندوه و آه

بوی من با سایه ها در کوچه جاری می شود

معتبر بودی ز عشقم،خوب دانی زین سپس

بعد عمری حرف از ،بی اعتباری می شود

با سری شوریده می گردی به دنبال دلم

نام من در خاطرت، آن رفته یاری می شود

#نازبانو

می روی و من اسیر بی قراری می شوم

می زند یادت به جانم، باز جاری می شوم  

روزها را با دلِ تنگم ، به پایان می برم

 شب که می آید،دچارآه وزاری می شوم

میشمارم لحظه هارا یک به یک کم می کنم

از خودم ،از حال چشمانم فراری می شوم

هم نوایی می کنم با غم ، دل دیوانه را

گرچه نامعلومِ راهم،رهسپاری می شوم

هر کجا را چون، سراغی از تو یابم رفته ام

خوب می دانم که آخر رو به خواری می شوم

حاصلی بیهوده دارد، جستجویم تا ابد

باز هم بازنده ی ، این بد قماری می شوم

نازبانو

امشب چه دلپذیر است آوای پای باران

من باشم و تو باشی ، در موسم بهاران

با یک اشاره ازتو ، صد جان من فدایت

دل میبری چه آسان،با عشوه های پنهان

افسون گری تو جانا، کار دلم تمام است

گم میکنم دل و دین، باغنچه های خندان

نازک خیالِ جانم ،این های وهوی قلبت

آوای زندگانی ست ،بر عاشقِ غزلخوان

اَبروی نتاب بر من ، این گونه  رخ بگیری

می میرد از غم تو  این خسته و پریشان

محجوب تر ز باران،  در واژه های شعرم

من بعد شعر هایم با عشق توست عنوان

نازبانو

حق من بود که باشی و نگاهم بکنی

نه که از غصه و غم سینه به آهم بکنی

من به اجبار پذیرا شده ام ، ساز ِسفر

حق تو نیست مرا،چشم به راهم بکنی

من به عشقت همه جا شهره شدم،جارشدم

به خدا نیست روا ، روی سیاهم بکنی

تو چه کردی به دلم، رد خداهم شده گم  

به امید الکی ، غرق گناهم بکنی

گاه خوانی به برت ،گاه برانی ز درت

پیش خود مضحکه ی گاه به گاهم بکنی

دِینِ دل گردن تو؛ می گذرم  از تو ولی

شرم بادا به تو ، این گونه تباهم بکنی

نازبانو